Βαρδούσια - Σκόρδα Πιτιμάλικου

Σκόρδα Πιτιμάλικου ονομάζονται οι διαβρωμένες βορειοδυτικές πλαγιές του Κόρακα (2495μ), που δεσπόζουν απέναντι από τα ορειβατικά καταφύγια των Βαρδουσίων και εκτείνονται για 1Χμ. Λόγω της προνομιακής τους θέσης (εύκολη πρόσβαση και ύπαρξη δυο καταφυγίων), αποτελούν σήμερα μια από τις δημοφιλέστερες τοποθεσίες χειμερινής ορειβασίας στην Ελλάδα, με μεγάλο αριθμό διαδρομών, μεγάλο εύρος δυσκολιών αλλά και εύκολη πρόσβαση και επιστροφή.

Τα Σκόρδα Πιτιμάλικου προσφέρουν πάνω από 30 διαδρομές, κυρίως μικτού χειμερινού πεδίου, με μεγάλο εύρος δυσκολίας από 45° έως 90° και M1 έως M5+, αλλά μεσαίου αναπτύγματος από 50μ έως 430μ. Λόγω του δυτικού προσανατολισμού, η ποιότητα πάγου είναι συνήθως καλή, ενώ οι διαδρομές στην πλειονότητα τους χαρακτηρίζονται από λούκια, δίεδρα και πλάκες. Η μεγάλη γκάμα διαδρομών κατατάσσουν τα Σκόρδα Πιτιμάλικου ως έναν ελκυστικό προορισμό για έμπειρους και μεσαίου επιπέδου ορειβάτες, αλλά και στόχο αρχαρίων.

Πρόσβαση

Για σκαρφάλωμα στα Σκόρδα Πιτιμάλικου το καταλληλότερο σημείο πρόσβασης είναι το χωριό Αθανάσιος Διάκος στα ανατολικά, με την προσέγγιση να είναι εφικτή μέσω του χωματόδρομου (E4), έως τα καταφύγια στην θέση Πιτιμάλικο.

Η προσέγγιση στην βάση των διαδρομών είναι εύκολη και εμφανής από τα καταφύγια ενώ η επιστροφή είναι δυνατή τόσο από τις Πόρτες όσο και από τις Κοπρισιές, όπου όμως χρειάζεται προσοχή στην σταθερότητα του χιονιού. Οι χιονοστιβάδες μάλιστα, δεν είναι καθόλου σπάνιες στην πλαγιά του Πιτιμάλικου.

Αναρριχητική δράση

Λόγω της κεντρικής τους θέσης αλλά και των εντυπωσιακών φυσικών γραμμών, τα Σκόρδα Πιτιμάλικου δεν άργησαν να δουν την πρώτη τους καταγεγραμμένη χειμερινή ανάβαση, με την ολοκλήρωση της «Ράμπα» (II PD+, 150μ) από τους Γ. Πολυκράτη - Γ. Μιχαηλίδη - Στ. Βασιλόπουλο το 1951. Στα επόμενα 30 χρόνια διανοίχτηκαν σταδιακά λίγες ακόμη διαδρομές από PD+ έως TD, ανάμεσά τους και οι μοναδικές ξηρού πεδίου.

Η χάραξη της «Solaris» (II AD, 200μ) από τον Τρ. Αδαμακόπουλο το 1982 έφερε την πρώτη χρυσή εποχή στα Σκόρδα Πιτιμάλικου και την ακολούθησαν διαδοχικές προσθήκες όπως της «Aris» (II 2 M2, 400μ) το 1983 και της «ET» (II AD+ M1+, 250μ) το 1985. Η ανάπτυξη της ορθοπλαγιάς συνεχίστηκε την επόμενη δεκαετία με την ολοκλήρωση 13 μικτών διαδρομών και επιτυγχάνοντας την αύξηση των δυσκολιών με την ολοκλήρωση της δεύτερης διαδρομής βαθμού M4 στα Βαρδούσια, την «Ασπασμός» (III 4 M4, 140μ).

Τα Σκόρδα Πιτιμάλικου επανήλθαν στο προσκήνιο στα τέλη του 2000 με πάνω από 10 νέες γραμμές υψηλότερης δυσκολίας αλλά και αναπτύγματος, αναδεικνύοντας τόσο τις δυνατότητες της ορθοπλαγιάς όσο και το επίπεδο της νέας γενιάς ορειβατών. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν η «Ουρανόσκαλα» (II M5+, 120μ) των Κ. Γαβριήλ - Σ. Θεοδωρίδη - Α. Συκάρη - Δ. Δασκαλάκη που αποτέλεσε την πρώτη γραμμή βαθμού M5 στα Βαρδούσια, η «Φρου φρου κι αρώματα» (M5 A2, 100μ) των Γ. Τορέλλι - Θ. Κυτίπη, αλλά και η «Κοψοχρονιά» (II 3 M2+, 430μ) που είναι η πλέον μεγαλύτερη των Σκόρδων Πιτιμάλικου.

Το 2022, στα πλαίσια πανελλήνιας ορειβατικής συνάντησης έγιναν σημαντικές επαναλήψεις, αλλά και μία νέα διαδρομή, η «Για τον Ερμή και τον Τορέλλι» (M5+, 150μ) από τους Δ. Καρανίκα - Β. Θεοδώρου.