Η Παλιοβούνα είναι ένα βραχώδες συγκρότημα στην νότια πλευρά του όγκου της Πίντιζας (1032μ) σε υψόμετρο 650μ και η ρεματιά την οποία σχηματίζει απορρέει στο Λουτράκι. Το συγκρότημα της Παλιοβούνας αποτελείται από την κεντρική ορθοπλαγιά Κένταυρος (νοτιοδυτικά), την ορθοπλαγιά Δίχαλο (ανατολικότερα) και τον χαρακτηριστικό Πύργο Παλιοβούνας (ή Πύργο Τέο).
Στην Παλιοβούνα έχουν καταγραφεί 18 παραδοσιακές διαδρομές βράχου, δυσκολίας από III έως VIII και αναπτύγματος από 60μ έως 300μ, με την πλειονότητα τους να βρίσκονται στην ορθοπλαγιά Κένταυρος. Το συγκρότημα προσανατολίζεται κυρίως νότια, με ορθοπλαγιές νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά, ενώ η ποιότητα βράχου, τουλάχιστον στον Πύργο Παλιοβούνας, είναι πολύ καλή. Στον πύργο συντηρήθηκαν τα ρελέ από τον Νικήτα Φλώρο με την τοποθέτηση μόνιμων ανοξείδωτων κρίκων που χρησιμεύουν και για τα ραπέλ, χωρίς καμία άλλη προσθήκη βύσματος στο βράχο.
Πρόσβαση
Για την πρόσβαση στο συγκρότημα της Παλιοβούνας, υπάρχουν τρεις επιλογές. Η πρώτη, σύμφωνα με τον Δ. Κορρέ, ακολουθεί την ισοϋψή από το Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου, αλλά τώρα πλέον δεν διακρίνεται εξ’ αιτίας των πυρκαγιών. Η δεύτερη εναλλακτική πρόσβαση, σύμφωνα πάλι με τον Δ. Κορρέ, ήταν η ευθεία ανάβαση μέσα από τη ρεματιά, ξεκινώντας από το πάρκο του Λουτρακίου. Τέλος, η τρίτη, σύμφωνα με τον Ν. Φλώρο, είναι ένα παλιό κατεστραμμένο μονοπάτι, που είχε αχνή κόκκινη σήμανση, το οποίο σηματοδότησε εκ νέου, και ξεκινάει από ελαιώνα, βόρεια από τη μονή Προφήτη Ηλία και αφού περάσει την αρχική ρεματιά, οδεύει σταθερά ανηφορικά σε ήπια κλίση, ακολουθώντας φυσική κόψη και παρακάμπτοντας τα υπολείμματα της καμένης βλάστησης.
Η κατάβαση από την κορυφή του Πύργου Παλιοβούνας είναι δυνατή με ραπέλ μέσω της διαδρομής «Πλούμη - Γκέκα», με την διάταξη των ρελέ να επιτρέπει την χρήση μονού σχοινιού 80μ για τα ραπέλ.
Αναρριχητική δράση
Η Παλιοβούνα ήταν η τρίτη τοποθεσία που σκαρφαλώθηκε στα Γεράνεια. Αυτό συνέβη στα πλαίσια άτυπης συνάντησης μεταξύ των Σ. Αντύπα, Ι. Κανά, Σ. Διακογιάννη, Γ. Τσαμακίδη και Θ. Μπακόπουλου τον Μάιο του 1962, οι οποίοι ολοκλήρωσαν διαδρομές στις κύριες ορθοπλαγιές Κένταυρος και Δίχαλο. Εκείνο τον Ιούλιο ο Θεόδωρος «Τέο» Μπακόπουλος θα επιστρέψει με στόχο τον χαρακτηριστικό και συμπαγή πύργο, τον οποίον και σκαρφαλώνει με τον Μ. Ιδοσίδη.
Η διάνοιξη διαδρομών στην Παλιοβούνα την δεκαετία του 1960 επικεντρώνεται στις χαμηλές δυσκολίες και το μεσαίο ανάπτυγμα των κυρίων ορθοπλαγιών, με τον αισθητικό Πύργο Τέο, όπως άρχισε να αποκαλείτι, να δέχεται την τρίτη νέα διαδρομή το 1968. Το 1970 φέρνει την τέταρτη και τελευταία κλασσική διαδρομή στον πύργο, την «Πλούμη - Γκέκα» (IV+ A1 (VI-)). Έως το 1976 τελειώνουν και οι διανοίξεις στις ορθοπλαγιές καθώς πλέον δεν προσφέρουν επαρκείς δυσκολίες για τους αναρριχητές της εποχής. Χρόνια αργότερα, ο Δ. Κορρές θα επισκεφτεί τον Πύργο Παλιοβούνας επανειλημμένα, πιθανώς κάνοντας τις πρώτες ελεύθερες επαναλήψεις κάποιων εκ’ των τεχνητών περασμάτων.
Η διαδρομή «Synchronicity» (VIII, 60μ) στον Πύργο Παλιοβούνας των Ν. Φλώρου και Α. Γράψα, αποτελεί μια προσπάθεια να συνεχιστεί η παράδοση μισό αιώνα αργότερα, προσθέτοντας την πλέον γραμμή στην Παλιοβούνα.
