Πάντα είχα την πίστη ότι ένας ορειβάτης-αναρριχητής που έχαιρε το κύρος του Γ. Μιχαηλίδη λογικά δεν θα είχε ανάγκη να παραποιεί τα γεγονότα. Όμως ήταν και άλλες εποχές τότε: με λιγότερη επικοινωνία (ηλεκτρονική και έντυπη), με πιο δύσκολες προσβάσεις στις ορθοπλαγιές (πολλές από τις οποίες ήταν ακόμα παρθένες) και με μια αναρριχητική κοινότητα που μόλις έβγαινε από το αυγό...Όπως μου είπε εχθές και ένας φίλος που το κουβεντιάζαμε: ακόμα και κάποιος σαν τον Γ. Μιχαηλίδη θα μπορούσε ίσως να υποπέσει στον πειρασμό να δηλώσει μια διαδρομή ως σκαρφαλωμένη και νέα για να "καπαρώσει" την χάραξη, ενώ το μόνο που είχε γίνει πραγματικά ήταν μια εξερεύνηση με τα κυάλια και στην καλύτερη περίπτωση το σκαρφάλωμα μιας πρώτης σκοινιάς.
Η οπτική μου για ορισμένα πράγματα κλονίστηκε το προηγούμενο Σ/Κ που ήμουν στον Όλυμπο και είχα την ευκαιρία να διαβάσω το παρακάτω άρθρο / περιγραφή της διαδρομής "Μιχαηλίδη-Ζολώτα".
Πιστεύω όποιος έχει σκαρφαλώσει την διαδρομή τα τελευταία χρόνια θα συμφωνεί ότι η τεχνική δυσκολία της διαδρομής δεν ξεπερνά σε κανένα σημείο το VI- ενώ γενικά κυμαίνεται γύρω στο IV+/V. Ναι, υπάρχουν μεγάλα σαθρά μπλοκ αλλά η περιγραφή του Γ. Μιχαηλίδη είναι κάπως υπερβολική. Ένας βράχος δεν μπορεί να "κατρακυλά στο κενό", και πολλά από τα υπόλοιπα που περιγράφει ακούγονται κάπως φαιδρά.
Διαβάζοντας αυτή την παραφουσκωμένη περιγραφή, αλλά και με τα όσα άκουσα --καλή τη πίστη-- από τον Σάκη Σπανούδη άρχισα κάπου ξανά να αμφιβάλλω για τον Γ. Μιχαηλίδη, αυτόν τον αναμφίβολα μεγάλο πρωτοπόρο της ελληνικής αναρρίχησης.
Βέβαια, "αμφιβολίες" υπήρχαν ή κατασκευάστηκαν και γύρω από το πρόσωπο του Walter Bonatti που στο τέλος όμως δικαιώθηκε και με το παραπάνω. Έτσι, επιτρέψτε μου να τονίσω ότι (ενώ παραμένω ακόμα υπερασπιστής του Γ. Μιχαηλίδη σε αυτά τα θέματα) γράφω όσα γράφω όχι για να σπιλώσω την υπόληψή του αλλά ως έκκληση για να διασταυρωθούν αν γίνεται κάποια στοιχεία. Υποθέτω πως όλοι θέλουμε, ει δυνατόν, να αρθούν οι παραπάνω αμφιβολίες και να λάμψει η αλήθεια όποια και αν είναι.