Στην Αττική, εκτός από τους μεγάλους ορεινούς όγκους που περικλείουν το λεκανοπέδιο, αναρριχητικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και πολλά χαμηλότερα υψώματα, όπου μικρές ορθοπλαγιές οργανώνονται από τους Αθηναίους αναρριχητές, κυρίως ως αθλητικά πεδία.
Εξαιρώντας τα μεγάλα βουνά της Αττικής (Πάρνηθα, Πεντέλη, Υμηττός, Γεράνεια, Κιθαιρώνας και Πατέρας), τα οποία αξίζουν ξεχωριστή αναφορά, η «Μικρή Αττική», συμπεριλαμβάνει δεκάδες χαμηλά βουνά και λόφους όπως το Αιγάλεω, το Ποικίλο, την Πάστρα, το Πάνειον, τη Μερέντα, τη Μαυρηνόρα, το Χαρβάτι, τον Όλυμπο και άλλα.
Τον όρο «Μικρή Αττική» τον δανειζόμαστε από το topoguide.gr και συγκεκριμένα από τον αναρτημένο στη ιστοσελίδα του ψηφιακό οδηγό πεζοπορίας και εξερεύνησης με τίτλο «Τα μικρά βουνά της Αττικής».
Αρκετά αναρριχητικά πεδία έχουν οργανωθεί στα υψώματα αυτά, τα οποία έχουν εύκολη πρόσβαση και συνθήκες κατάλληλες για σκαρφάλωμα όλο το χρόνο. Μερικά από τα πεδία αυτά είναι η Αγία Μαρίνα, το Δασκαλειό, η Κακιά Θάλασσα, η Πεταλούδα και το Χάος.
Στις αστικές περιοχές της Αττικής, πολλά αναρριχητικά πεδία που χρησιμοποιήθηκαν από τους Αθηναϊκούς συλλόγους, έπαψαν να λειτουργούν λόγω εγκατάλειψης ή λόγω απαγορεύσεων. Πριν από αρκετές δεκαετίες, ακόμα και στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης υπήρχαν αναρριχητικές διαδρομές. Κυρίως στις δεκαετίες του 1950, 1960 και 1970, οι Αθηναίοι αναρριχητές χρησιμοποιούσαν τα βράχια κάτω από τα τείχη της Ακρόπολης, κυρίως στη βόρεια και τη βορειοανατολική πλευρά, κοντά στα Αναφιώτικα, για προπόνηση. Αλλά προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η αρχαιολογική υπηρεσία απαγόρευσε κάθε δραστηριότητα στα βράχια αυτά, προκειμένου να προστατευτεί το μνημείο. Τότε οι αναρριχητές ανακάλυψαν το Λόφο του Φιλοπάππου και τα βράχια του Λυκαβηττού, χωρίς όμως τελικά να μείνουν και αυτά τα πεδία μακριά από τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις της αρχαιολογικής υπηρεσίας.
