ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ... συνθηκες στην Νεραϊδοραχη.
Τουλάχιστον εκεί που είμασταν εμείς, δηλ. στην δεξιά κόψη (Αρβανιτίδη, Γαληνού, Κασιμάτη). Το Μάκρυνάρι, η Κεντρική κόψη, η Β-Δ φαίνεται να πηγαίνουν, με τις γραμμές όμως να διακόπτονται περιστασιακά από βράχια(!). Διαθέτουν επίσης τεράστιες κορνίζες (τύπου Cero Torre) στην έξοδο. Για αυτό προτίνω ανεπιφύλακτα την Αρ-Γαλ-Κασ. Γαμάτη διαδρομή. Κραμπονάζ, Πιολεδιές ατελίωτες, λεπτές χιόνινες κόψεις, κάποια μικτά περασματάκια, πάει γρήγορα, γαμώ τις θέες, αισθητικότατη και χωρίς κορνίζα. Διαφορετικά μπορεί να μπει κανείς στο Μακρ, και να την κάνει πριν τη σπηλιά στην Κ. κόψη, να κάνει ένα τούνελ στην έξοδο και να μας το πεί να περάσουμε και εμείς. (Καλό είναι να είναι ψηλά πριν το ξημέρωμα, Και απογευματινή θα είναι ωραία)
Για την ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
Ο Κωτούλας ο Απίθανος, ο Ζαρουλέας ο Μεγαλοπρεπής, ο Κατσούλας ο Τρομερός και εγώ, μπορώ να πω, σε τρεις ωρίτσες...
Για την ΠΡΟΣΒΑΣΗ
Επειδή έχουμε φάει κανα δυο πακέτα σε αυτή την πρόσβαση δώστε βάση:
Όταν το μονοπάτι συναντήσει φαράγγι-λούκι που έρχεται προς τα πάνω, κάνει μερικές στροφές για να πάρει ύψος και κάποια στιγμή το διασταυρώνει. Εκεί ακολουθούμε το δεξί πιλιεδάκη-οχθη του λουκιού αποφεύγοντας να μπούμε μέσα λόγω αντικειμενικών κινδύνων. Αφού κάνουμε ένα πέρασμα, τραβερσάρουμε αριστερά το πρανές και συναντάμε το λούκι όταν πλέον είναι ρηχό.
Για την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Άλλο πακέτο:
Όταν φτάσουμε στο δασωμένο αυχένα, δεν μπαίνουμε στο καταραμένο λούκι αλλά ακολουθούμε κατηφορική ράχη-κόψη δεξιά του, στην οποία υπάρχει ένα ψευτο μονοπάτι. Γενικά μας τραβάει δεξιά. Όταν δούμε τον δρόμο το κοβουμε λίγο αριστερά σε σάρα η οποία μας βγάζει ψιλοαπότομα ακριβώς στο αμάξι. Από τον αυχένα (τρέχοντας) σε είκοσι λεπτάκια είσαι στο αμάξι(!).
ΚΑΛΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ