Στου Λάζου τα μονοπάτια ψάχναμε και εμείς να βρούμε καμια διαδρομή του περήφημου 1968. Οποια να' ναι, δεν θα μας πείραζε. Πανοραμικά, με χαράξεις, εκτυπώσεις από το διαδίκτυο, προηγούμενες μελέτες σε τίποτα δεν μας βοήθησαν. Το πεδίο ήτο αχανές και συν τα δέντρα ΄κούτσουρο' (έτσι αναφέρεται τοπονυμικά). Αφού είχαμε τραβερσάρει αρκετά, αποφασίσαμε να ανέβουμε από όπου να ναι. Δεν ήταν άσχημα, το αντίθετο. Δίεδρα, σχισμές, κόψεις, λούκια, χόρτα και πλάκες. Δεν συναντήσαμε τίποτα (καρφία κτλ) και δεν αφήσαμε και τίποτα. Καμία από τις περιγραφές δεν ταιριάζει με αυτό που κάναμε. Με χαρά θα στείλω και σκίτσο.
Προτρέπω τον κόσμο που αγαπάει το βουνίσιο σκαρφάλωμα να πάει προς τα εκεί. Η πρόσβαση είναι το πολύ μία ώρα από την κατασκήνωση της Λάκκας (φεύγει μονοπάτι από το νερό (χαλίκι)). Δεν υπάρχει περίπτωση να βρει διαδρομή αλλά η ορθοπλαγιά έχει πολλές διεξόδους προς τα πάνω. Το πρώτο μέρος είναι σίγουρα πιο δύσκολο. Στο δευτερο έχει σπάσει η καθετίλα και η κίνηση γίνεται άνετα με αθλητικά παπουτσια και ψιλοχύμα. Τα μέτρα είναι χορταστικά πολλά.