Από του Παπά τ' Αλώνι στο οροπέδιο των Μουσών
Posted: 30 Aug 2006 17:01
ΟΛΥΜΠΟΣ
περιοχή ΚΟΚΚΑΛΑ
πρόσβαση από Βροντού.
ΔΥΟ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ
(η δεύτερη χειμερινή και νέα)
Δεν ξέρω τι πιστεύεται γενικά πάντως αυτή η περιοχή του Ολύμπου είναι μάλλον η λιγότερο πολυσύχναστη από όλες (πολύ άδεια που θα έλεγε και ένας φίλος) και δικαιολογημένα ίσως, μιας και είναι σα μια τεράστια χαβούζα χωρίς εύκολη έξοδο προς τα ψηλά. Από του Παπά το ρέμα (ψηλά εκεί που κάνει διχάλα) μέχρι την κορυφή του Προφ. Ηλία πρέπει να είναι καμιά 1500μ υψομετρική χωρίς κανένα μονοπάτι. Το μέρος είναι σίγουρα πολύ σαθρό αλλά και άγριο και υποβλητικό. Άλλος ένας πιθανός λόγος που δεν περνάνε από εκεί πολλοί ορειβάτες είναι το ότι το μέρος σκιάζεται βαριά από την βόρεια ορθοπλαγιά και δεν υπάρχουν ούτε καταφύγια, ούτε καταλύματα.
Στα πολύ δεξιά προς το Λαιμό, μου έχει πει ο Μίλτος Ζέρβας ότι υπάρχει μια διαδρομή του Βασίλη Χατζηβαρσάνη. Ακόμα, ο Πάτρικ Σαραντάκος μου έχει πει σε τηλεφωνική μας επικοινωνία ότι έχουνε κάνει κάτι παλιότερα με τον Σάκη Σπανούδη επάνω στη ράχη (με αφετηρία εκεί που διχαλώνει το ρέμα) . Ίσως και όλη την ράχη δεν γνωρίζω ακριβώς. Οι τελικοί πύργοι είναι πιστεύω ακόμα ασκαρφάλωτοι (φαίνονται ζόρικοι και θα απαιτήσουν σίγουρα ραπέλ) παρακάμπτονται όμως εύκολα από τα δεξιά με έξοδο στο οροπέδιο.
Τον Απρίλιο του 2001 έκανα αυτή την κόψη και βρήκα αρκετά σημάδια στο κάτω της κομμάτι. Συγκεκριμένα αφού τελείωσε ο λόγγος βρήκα μερικούς κούκους (πέτρα πάνω στην πέτρα) και μερικά ξεθωριασμένα κόκκινα σημάδια. Ψηλότερα στο γυμνό (ΙΙ-ΙΙΙ) αφού έφτασα στην βάση του πρώτου πύργου έφυγα τραβέρσα κατηφορικά προς την απότομη πλαγιά δεξιά όπου υπάρχει σκαλοπάτι 10-20 μέτρα ύψος σαθρό γύρω στο ΙΙΙ+ (πιστεύω δεν υπάρχει πιο εύκολη έξοδος). Από εκεί και πάνω είναι πιο εύκολα και το λούκι οδηγεί στο οροπέδιο. Γενικά η διαδρομή είχε αρκετή μιζέρια μέσα στο λόγγο και κρατούσε ακόμα χιόνια μέχρι και χαμηλά όμως ψηλότερα η αίσθηση της διαδρομής είναι άγρια και εκπληκτική με θέα από δεξιά την κόψη του Παπά και από αριστερά την ασκαρφάλωτη βόρεια ορθοπλαγιά. Η απόλυτη απομόνωση για τους λάτρες του είδους.
Τον Μάρτιο του 2002 επέστρεψα για να κάνω ένα χαρακτηριστικό λούκι αυτής της ορθοπλαγιάς σε καλές χειμερινές συνθήκες - έτσι έλπιζα τουλάχιστον. Παίρνοντας το αριστερό παρακλάδι του ρέματος (που φτάνει μέχρι κάτω από τον Λαιμό) μπήκα σε ένα από τα πρώτα λούκια και ανέβηκα μέχρι πολύ ψηλά ώσπου κατάλαβα ότι είχα φύγει πολύ δεξιά και τελικά αναγκάστηκα από τους όρθιους τοίχους και την απύθμενη άσπρη γρανίτα να τραβερσάρω δεξιά προς την βάση του πρώτου μεγάλου πύργου της προηγούμενης κόψης όπου και έκανα μπιβουάκ. Στην τραβέρσα (καμιά 100στή μέτρα από το μπιβουάκ) άφησα έναν ιμάντα σε ένα δέντρο από όπου έκανα ραπέλ. Η μόνη λογική έξοδος από εκεί πέρα ήταν να φύγω ξανά δεξιά της κόψης ακολουθώντας το απότομο λούκι στην πλαγιά απέναντι. Η όλη διαδρομή ήταν κυρίως στο χιόνι με λίγα μεικτά κομμάτια (M2) και σούπερ πάγο στην έξοδο (50°). Στο καταφύγιο του ΣΕΟ συνάντησα φίλους ορειβάτες που έκαναν το Ξερολάκι.
Τυχεροί αυτοί που θα βρούν την μεγάλη αυτή ορθοπλαγιά σε καλές χειμερινές συνθήκες να ζωγραφίσουν μια direct διαδρομή. Πάντως το πεδίο κατεβάζει πολλές χιονοστιβάδες και θέλει προσοχή!
Σημείωση: Από την Σκούρτα υπάρχει όμορφο αλλά ζόρικο μονοπάτι με τέλεια θέα στην εν λόγω ορθοπλαγιά που οδηγεί κάτω εκεί που το ρέμα του Παπά συναντά τον δρόμο που πάει στη Βροντού. Αξίζει τον κόπο αν ζητά κανείς μια αλλιώτικη κατάβαση.
περιοχή ΚΟΚΚΑΛΑ
πρόσβαση από Βροντού.
ΔΥΟ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ
(η δεύτερη χειμερινή και νέα)
Δεν ξέρω τι πιστεύεται γενικά πάντως αυτή η περιοχή του Ολύμπου είναι μάλλον η λιγότερο πολυσύχναστη από όλες (πολύ άδεια που θα έλεγε και ένας φίλος) και δικαιολογημένα ίσως, μιας και είναι σα μια τεράστια χαβούζα χωρίς εύκολη έξοδο προς τα ψηλά. Από του Παπά το ρέμα (ψηλά εκεί που κάνει διχάλα) μέχρι την κορυφή του Προφ. Ηλία πρέπει να είναι καμιά 1500μ υψομετρική χωρίς κανένα μονοπάτι. Το μέρος είναι σίγουρα πολύ σαθρό αλλά και άγριο και υποβλητικό. Άλλος ένας πιθανός λόγος που δεν περνάνε από εκεί πολλοί ορειβάτες είναι το ότι το μέρος σκιάζεται βαριά από την βόρεια ορθοπλαγιά και δεν υπάρχουν ούτε καταφύγια, ούτε καταλύματα.
Στα πολύ δεξιά προς το Λαιμό, μου έχει πει ο Μίλτος Ζέρβας ότι υπάρχει μια διαδρομή του Βασίλη Χατζηβαρσάνη. Ακόμα, ο Πάτρικ Σαραντάκος μου έχει πει σε τηλεφωνική μας επικοινωνία ότι έχουνε κάνει κάτι παλιότερα με τον Σάκη Σπανούδη επάνω στη ράχη (με αφετηρία εκεί που διχαλώνει το ρέμα) . Ίσως και όλη την ράχη δεν γνωρίζω ακριβώς. Οι τελικοί πύργοι είναι πιστεύω ακόμα ασκαρφάλωτοι (φαίνονται ζόρικοι και θα απαιτήσουν σίγουρα ραπέλ) παρακάμπτονται όμως εύκολα από τα δεξιά με έξοδο στο οροπέδιο.
Τον Απρίλιο του 2001 έκανα αυτή την κόψη και βρήκα αρκετά σημάδια στο κάτω της κομμάτι. Συγκεκριμένα αφού τελείωσε ο λόγγος βρήκα μερικούς κούκους (πέτρα πάνω στην πέτρα) και μερικά ξεθωριασμένα κόκκινα σημάδια. Ψηλότερα στο γυμνό (ΙΙ-ΙΙΙ) αφού έφτασα στην βάση του πρώτου πύργου έφυγα τραβέρσα κατηφορικά προς την απότομη πλαγιά δεξιά όπου υπάρχει σκαλοπάτι 10-20 μέτρα ύψος σαθρό γύρω στο ΙΙΙ+ (πιστεύω δεν υπάρχει πιο εύκολη έξοδος). Από εκεί και πάνω είναι πιο εύκολα και το λούκι οδηγεί στο οροπέδιο. Γενικά η διαδρομή είχε αρκετή μιζέρια μέσα στο λόγγο και κρατούσε ακόμα χιόνια μέχρι και χαμηλά όμως ψηλότερα η αίσθηση της διαδρομής είναι άγρια και εκπληκτική με θέα από δεξιά την κόψη του Παπά και από αριστερά την ασκαρφάλωτη βόρεια ορθοπλαγιά. Η απόλυτη απομόνωση για τους λάτρες του είδους.
Τον Μάρτιο του 2002 επέστρεψα για να κάνω ένα χαρακτηριστικό λούκι αυτής της ορθοπλαγιάς σε καλές χειμερινές συνθήκες - έτσι έλπιζα τουλάχιστον. Παίρνοντας το αριστερό παρακλάδι του ρέματος (που φτάνει μέχρι κάτω από τον Λαιμό) μπήκα σε ένα από τα πρώτα λούκια και ανέβηκα μέχρι πολύ ψηλά ώσπου κατάλαβα ότι είχα φύγει πολύ δεξιά και τελικά αναγκάστηκα από τους όρθιους τοίχους και την απύθμενη άσπρη γρανίτα να τραβερσάρω δεξιά προς την βάση του πρώτου μεγάλου πύργου της προηγούμενης κόψης όπου και έκανα μπιβουάκ. Στην τραβέρσα (καμιά 100στή μέτρα από το μπιβουάκ) άφησα έναν ιμάντα σε ένα δέντρο από όπου έκανα ραπέλ. Η μόνη λογική έξοδος από εκεί πέρα ήταν να φύγω ξανά δεξιά της κόψης ακολουθώντας το απότομο λούκι στην πλαγιά απέναντι. Η όλη διαδρομή ήταν κυρίως στο χιόνι με λίγα μεικτά κομμάτια (M2) και σούπερ πάγο στην έξοδο (50°). Στο καταφύγιο του ΣΕΟ συνάντησα φίλους ορειβάτες που έκαναν το Ξερολάκι.
Τυχεροί αυτοί που θα βρούν την μεγάλη αυτή ορθοπλαγιά σε καλές χειμερινές συνθήκες να ζωγραφίσουν μια direct διαδρομή. Πάντως το πεδίο κατεβάζει πολλές χιονοστιβάδες και θέλει προσοχή!
Σημείωση: Από την Σκούρτα υπάρχει όμορφο αλλά ζόρικο μονοπάτι με τέλεια θέα στην εν λόγω ορθοπλαγιά που οδηγεί κάτω εκεί που το ρέμα του Παπά συναντά τον δρόμο που πάει στη Βροντού. Αξίζει τον κόπο αν ζητά κανείς μια αλλιώτικη κατάβαση.
