routes.gr

Ανεβάζω δυο σκέψεις για το σκηνικό με το solo του Honold στην Ταϊβάν, που σίγουρα έχουν σχέση με την κοινότητα...

Από αθλητική άποψη, το free solo του Honold στην Ταιβάν είναι χωρίς αμφιβολία πολύ μεγάλο επίτευγμα, αν και φυσικά η solo αναρρίχηση στο El Capitan στο Yosemite ήταν πιο σημαντική. Αυτό όμως δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Υπάρχει όμως κάτι που αποτελεί τομή και δεν έχει συζητηθεί καθόλου δημόσια. Και αυτό δεν είναι η μη χρήση σχοινιού και ασφαλιστικών μέσων. Γενικότερα οι «σολίστες» δεν είναι κάτι καινούργιο στην ορειβασία και την αναρρίχηση. Το solo ήταν μια ακραία, αλλά υπαρκτή πάντα προσέγγιση σε όλους τους κλάδους της ορειβασίας. Όπως επίσης και η ακραία διακινδύνευση ήταν πάντα μέσα στο παιχνίδι ως επιλογή κάποιων ορειβατών ή αναρριχητών. Με τέτοιου τύπου ακραίο κίνδυνο έγιναν για παράδειγμα τα μεγάλα κατορθώματα της χρυσής εποχής της πολωνικής ορειβασίας (σχηματικά στα 80’s), τα οποία μπορεί να τόνωναν την πολωνική εθνική υπερηφάνεια τότε, όμως σήμερα δεν τα γνωρίζει κανείς έξω από τον ορειβατικό χώρο.
Αυτό που είναι τομή και φυσικά ξεπερνάει την αναρρίχηση είναι η τηλεοπτική κάλυψη της προσπάθειας του Honold και το όλο τηλεοπτικό σκηνικό. Μπορεί η ικανότητα του Honold να είναι πολύ μεγάλη και οι πιθανότητες να σκοτωθεί να είναι μικρότερες από όσες φαίνεται εκ πρώτης όψεως (κοινώς οι πιθανότητες ήταν να τα καταφέρει), δεν παύει όμως να είναι η πρώτη φορά που μεταδίδεται live αθλητικό γεγονός στο οποίο ο αθλητής υπήρχε βεβαιότητα ότι αν αποτύγχανε θα σκοτωνόταν.
Το Netflix βέβαια είχε πει ότι δεν θα μετέδιδε τυχόν θάνατο του Honold ζωντανά μια και το streaming είχε καθυστέρηση 10 δευτερόλεπτα, αλλά η ουσία δεν αλλάζει πολύ. Το όλο σκηνικό θύμιζε τα παιχνίδια της σειράς Squid Games και άλλων Κορεάτικων ή Γιαπωνέζικων τηλεοπτικών σειρών, τα οποία ήταν μεν παιχνίδια, αλλά ο χαμένος πέθαινε.
Από αυτή την άποψη μιλάμε πράγματι για ιστορική τηλεοπτική μετάδοση κι φυσικά όχι για τους λόγους που πιστεύουν οι πρωταγωνιστές ή όσοι το είδαν. Για την κοινωνία, αδιάφορο είναι αν ένας τύπος σκαρφάλωσε χωρίς σχοινιά έναν ουρανοξύστη. Το ότι στις μέρες μας όμως υπάρχει ενδεχόμενο να μεταδοθεί live ένας θάνατος που γίνεται για πλάκα είναι πολύ πιο σημαντικό. Λέει πολλά και είναι ένα ακόμα βήμα προς τα πιο βάρβαρα ήθη που ταιριάζουν στην εποχή μας. Είναι και αυτό ένα από τα παράλογα που πλέον θεωρείται κανονικό…

Αρχικά θα συμφωνήσω 100% με όσα λέει ο pikaifi ο οποίος σχολιάζει το γεγονός ως κοινωνικό φαινόμενο.

Και θα καταθέσω την προσωπική μου (σκληρή) άποψη για το γεγονός, ως αναρριχητικό φαινόμενο: Παρόλο που Honold είναι αναρριχητής, ένας από τους κορυφαίους στον σημερινό κόσμο, και παρόλο που χρησιμοποιούσε αναρριχητικά παπούτσια και μαγνησία, αυτό που έκανε ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ. Δεν υπάρχουν αναρριχητικές διαδρομές σε κτίρια (με ή χωρίς ασφάλιση), ούτε αναρριχητές που εκπαιδεύονται και προπονούνται για τέτοιες ενέργειες. Υπάρχει ως δραστηριότητα το λεγόμενο Urban Bouldering, αλλά νομίζω ότι έκανε κάτι πολύ πολύ παραπάνω. Υπάρχει βέβαια και η solo αναρρίχηση σε διαδρομές βράχου ή πάγου, που μπορεί να διαφωνώ αλλά την αποδέχομαι, αλλά η προσπάθειά του Honold θεωρώ ότι ανήκει στους χώρους του θεάματος, όπως είναι οι ακροβάτες του τσίρκου και οι κασκαντέρ. Επίσης, θεωρώ ότι ίσως ο άνθρωπος αυτός χρειάζεται κάποια ψυχολογική στήριξη σε προσωπικό επίπεδο, γιατί είναι κρίμα να επιλέγει να το κάνει αυτό (όσα κι αν πήρε ως αμοιβή) και να σκοτωθεί για κάτι που όλοι αυτοί που το είδαν, ήδη την επόμενη μέρα το είχαν ξεχάσει. Πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν από μικρές ή μεγάλες αρρώστιες ή αναπηρίες, θεωρούν τουλάχιστον ύβρη τέτοιες ενέργειες. Η αναρρίχηση είναι άθλημα, διασκέδαση, παρέα, συντροφικότητα και φυσικά επαφή με τη φύση και το βράχο, τον πάγο, το χιόνι, τη βροχή, τα δάση, τις κορφές, όχι με τα αλουμίνια και τις τζαμαρίες. Όλες οι σχολές αναρρίχησης, σε όλο τον κόσμο, διδάσκουν την ασφάλιση, ώστε να κάνεις τα παραπάνω με ασφάλεια, όχι να κυνηγάς την αυτοκτονία για το χρήμα. Και τι μήνυμα περνάει ο Honold; Αν ένας γονιός δει την είδηση "Αναρριχητής σκαρφαλώνει χωρίς σχοινιά σε ουρανοξύστη" και την επόμενη μέρα του πει το παιδί του "Θέλω να κάνω αναρρίχηση", τότε τι θα πει στο παιδί; Αλλά όπως είπα, ευτυχώς ήδη το έχουν ξεχάσει...

πολύ καλό το κείμενό σου φίλε pikaifi
κ εμένα μου φάνηκε τρελό που υπήρχε κόσμος μέσα στο κτήριο που το έβλεπε ζωντανά από κοντά.

DIMITRIS +1000.Τα ειπες ολα.Το κακο ειναι οτι ολοενα και περισσοτερο "πολιορκειται"' και η αναρριχηση ,οπως κι ολη μας η ζωη,απο υπερφιαλους εντυπωσιασμους που μας ειναι ακατανοητοι,ειδικα στον χωρο μας.