Μια διαδρομή στην Παταγονία

[Ibex]

Πριν κάμποσες μέρες ένας φίλος μου έστειλε ένα email με ευχές για τον καινούριο χρόνο ρωτώντας πώς ήταν η διαδρομή που κάναμε με τον Rus Vakrilov στην Aguja Poincenot (Whillans–Cochrane, 550m, 70º, M4, VI), όμως από το El Chaltén ήταν αδύνατον να ανεβάσω φωτογραφίες και έτσι μετέθεσα την απάντηση για αργότερα. Τώρα έφτασα Μπολόνια και πριν πάω στο γραφείο και πήξω στη δουλειά βρίσκω την ευκαιρία να γράψω μια σύντομη περιγραφή της συγκεκριμένης ανάβασης.

Η Aguja Poincenot (3002m) βρίσκεται δίπλα στο Fitz Roy, και από όλες τις πλευρές φαίνεται μια ζόρικη μυτερή κορυφή. Το 1962, όταν έφτασε εκεί ο Don Whillans μαζί με τους Ιρλανδούς φίλους του, ήταν ακόμα ασκαρφάλωτη σε αντίθεση με το Fitz Roy που είχε σκαρφαλωθεί 10 χρόνια πριν από τους Γάλλους (Magnone-Terray). Κατά την τελική προσπάθεια ο Don Whillans οδήγησε τη σχοινοσυντροφιά ως την κορυφή ακολουθώντας μια ιδιοφυή σπειροειδή πορεία.

Η πρόσβαση μέχρι την προωθημένη κατασκήνωση (Paso Superior) γίνεται με τα πόδια από το El Chalten σε περίπου έξι ώρες (4 ώρες μονοπάτι και 2 ώρες παγετώνας 30–45º). Εκεί κανείς μπορεί να στήσει ένα αντίσκηνο, να σκάψει μια χιονότρυπα, ή να κάνει μπιβουάκ σε ένα βράχινο μπαλκόνι. Ορισμένες σχοινοσυντροφιές ωστόσο προτιμούν να κοιμηθούν χαμηλότερα, δίπλα στη λίμνη Laguna De los Tres. Από το Paso Superior η πρόσβαση έως τη βάση της διαδρομής διαρκεί περίπου μία ώρα. Η διαδρομή ξεκινά με μια εκτεθειμένη τραβέρσα σε χιονοπλαγιά 50-60º και στη συνέχεια ακολουθεί την εμφανή ράμπα που φεύγει πάνω και αριστερά (70-75º). Η ασφάλιση γίνεται αποκλειστικά στο βράχο (υπάρχουν ρελέ). Στο τέλος της ράμπας βρίσκεται το crux της διαδρομής (δύο σχοινιές Μ4 με μια ανασφάλιστη τραβέρσα). Η έξοδος από τη ράμπα οδηγεί στην κόψη και από εκεί στο πίσω μέρος του βουνού (νότια ορθοπλαγιά) όπου η διαδρομή συνεχίζει στο βράχο. Ωστόσο, συχνά οι ράμπες κρατάνε χιόνι και λόγω του αέρα και του κρύου τα αναρριχητικά παπούτσια τελικά μένουν αχρησιμοποίητα στο σακίδιο. Εδώ o πονηρός Whillans απέφυγε τους όρθιους τοίχους και κινήθηκε αριστερά ακολουθώντας τα ευκολότερα περάσματα (τοπικά έως VI). Στον οδηγό (Patagonia Vertical, εκδ. Sidarta) η περιγραφή και η χάραξη είναι ελλιπείς —συγκριτικά με άλλες κλασικές διαδρομές— και έτσι αρκετές σχοινοσυντροφιές χάνονται στα δύσκολα και εγκαταλείπουν. Τελικά η διαδρομή βγαίνει στην κόψη απ' όπου φαίνεται εντυπωσιακό το Fitz Roy. Από εκεί 10-15 εύκολα μέτρα οδηγούν στην “oh my god” κορυφή, απ' όπου αρχίζουν και τα ραπέλ (τουλάχιστον 15). Όπως αναφέρει και ο Rolando Garibotti, η διαδρομή προσφέρει εξαιρετική ποικιλία στο σκαρφάλωμα (περιλαμβάνοντας χιόνι, πάγο, μεικτά και καθαρό βράχο) και φανταστική θέα από όλες τις πλευρές. Λόγω της μέτριας δυσκολίας και του μεσαίου αναπτύγματός της, η διαδρομή επαναλαμβάνεται εύκολα χωρίς μπιβουάκ και έτσι αποτελεί μια καλή επιλογή ακόμα και όταν το παράθυρο καλοκαιρίας είναι σύντομο, ή/και οι συνθήκες στις διαδρομές βράχου του Fitz Roy (Californiana, Franco-Argentina) δεν είναι ευνοϊκές.

Να και μερικές φωτογραφίες από την ανάβαση:
https://plus.google.com/photos/10412510 ... 9837348081
Ευχαριστώ θερμά την POLO Center για τo εξαιρετικό σχοινί (Tendon Master 9.4, Complete Shield)
και την PETZL για τα καλύτερα τεχνικά πιολέ που έχω πιάσει στα χέρια μου (Nomic Ice Axes).