Διαβάζοντας παλιά τεύχη των Κορφών, βρίσκω πολύ συχνά πλούσιο υλικό σε αφιερώματα που αφορούν αναρρίχηση σε βουνά, των οποίων την επιμέλεια έχει ο Άρης Θεοδωρόπουλος. Παρατηρώντας τις λεπτομέρειες μπορεί κανείς να δει ότι τα περισσότερα από αυτά έγιναν με αφορμή κάποια αναρριχητική συνάντηση στο αντίστοιχο βουνό: Γκαμήλα 1991, Δυτικά Βαρδούσια, κλπ. Αν και οι συναντήσεις αυτές είχαν επίσημο διοργανωτή τον ΕΟΣ Ξυλοκάστρου, όλοι ξέρουμε ότι ο πραγματικός διοργανωτής ήταν ο Άρης. Η δραστηριότητα αυτή, που κληρονομήθηκε από τις προηγούμενες γενιές αναρριχητών, κράτησε μια δεκαετία περίπου μέχρι που Άρης άρχισε να ασχολείται κυρίως με την αθλητική αναρρίχηση, προσφέροντας μάλιστα τεράστιο έργο στην οργάνωση και προβολή της Καλύμνου. Τότε και σταμάτησαν οι συναντήσεις. Εντάξει, δεν γινόταν όλες οι συναντήσεις από τον Άρη, ούτε και όταν γινόταν ήταν ο μόνος που δούλευε. Και άλλοι πρόσφεραν, είτε σύλλογοι, είτε αναρριχητές. Η αναφορά στον Άρη είναι απλώς ένα παράδειγμα για να στηρίξω όσα θα πω παρακάτω, ότι δηλαδή τελικά για ότι γίνεται ή δεν γίνεται στο χώρο της αναρρίχησης είναι ευθύνη προσώπων και όχι αφηρημένων εννοιών όπως "Σύλλογος", "Κράτος", "Σύστημα", "Κατεστημένο", "Ομοσπονδία", κλπ. Άρα και τα εύσημα ή οι κατάρες πρέπει να απευθύνονται στα πρόσωπα και όχι στις έννοιες γιατί τότε δεν έχουν καμιά αξία.
Ποιος είναι ο σκοπός μιας αναρριχητικής συνάντησης, ειδικά αν αυτή γίνεται σε βουνό;
- Γνωριμία των αναρριχητών με το βουνό και τα πεδία του
- Μια ευκαιρία για αναρριχητές "μέσου επιπέδου" να σκαρφαλώσουν νιώθοντας ασφάλεια από την παρουσία των άλλων
- Ανάπτυξη της συντροφικότητας των αναρριχητών, ακόμη και αυτών που δεν γνωρίζονται από πριν
- Επανάληψη παλιών διαδρομών που ξεχνιούνται
- Άνοιγμα νέων, σύγχρονων, δυσκολότερων διαδρομών
- Ευκαιρία για προβληματισμό γύρω από την αλλοίωση του ορεινού περιβάλλοντος
- Δημοσίευση νέων αναρριχητικών οδηγών και εμπλουτισμός παλιότερων
Τι γίνεται τώρα; Τίποτα. Γιατί; Πιστεύω πως οι λόγοι είναι οι εξής:
- Δεν βγάζουν λεφτά οι σύλλογοι, αντίθετα η διοργάνωση μιας συνάντησης τους κοστίζει (όχι πάντως αρκετά)
- Δεν παίρνουν βαθμούς από την ΕΟΟΑ όταν διοργανώνουν συναντήσεις, άρα και καλύτερη επιχορήγηση την επόμενη χρονιά
- Δεν ενδιαφέρονται οι αναρριχητές γιατί πλέον η πρόσβαση στα περισσότερα βουνά είναι εύκολη και δεν πιστεύουν ότι έχουν ανάγκη υποστήριξης, προτιμούν σχετικά οργανωμένα βουνίσια πεδία (Ζηλνιά, Μύτικας, Σκολιό, Στεφάνι, Αστράκα) αντί να τρέχουν σε απομονωμένα (Γκαμήλα, Δυτικά Βαρδούσια)
- Δεν υπάρχουν μεμονωμένες προσωπικότητες που θα πάρουν πάνω τους μια τέτοια δράση, όπως έκαναν άλλοι στο παρελθόν
- Υπάρχει γενικότερη αδιαφορία για κάθε τι συλλογικό, όπως σε όλους τους τομείς της ζωής μας, αφού ο ήρωας τη εποχής μας είναι ο "εαυτούλης" μας
Πως μπορούμε να κάνουμε κάτι;
Πιστεύω ότι πολλοί από εμάς είναι σε θέσεις (ΔΣ συλλόγων) που επηρεάζουν αποφάσεις. Αλλά επειδή υπάρχουν τα παραπάνω αντικίνητρα, δεν αρκούν οι προσπάθειες των αναρριχητών ενός μόνο συλλόγου, όποια θέση και αν έχουν. Πως να πείσουν για τα έξοδα, όταν δεν θα υπάρχουν έσοδα; Οι ρομαντικές εποχές έχουν περάσει όπως φαίνεται. Αν όμως όλοι μαζί θεωρούμε αναγκαίες τις συναντήσεις αυτές και όλοι μαζί τις προγραμματίζουμε, τότε μπορούμε να κάνουμε συνεργασίες για συνδιοργάνωση από πολλούς συλλόγους μαζί και όχι έναν μόνο τη φορά.
Και αν δεν μπορέσουμε να τα βρούμε με τους συλλόγους μας, τότε να το κάνουμε μόνοι μας, προσφέροντας προσωπική εργασία ή ότι μπορεί ο καθένας (οι εκπαιδευτές τη γνώση, οι οδηγοί τη διάσωση, κάποιοι το φαγητό, κάποιοι το πρόγραμμα, κάποιοι το φυλλάδιο, κάποιοι την ανακοίνωση και όλοι μαζί τον οβολό τους) και να πραγματοποιούνται και έτσι κάποιες "ανεπίσημες" συναντήσεις. Άλλωστε το κόστος μιας συνάντησης δεν πρέπει να ξεπερνά τα 1000 Euro, οπότε όλο και κάποιο ορειβατικό κατάστημα θα βρεθεί για να γίνει χορηγός.
Σημείωση: Οι τελευταίες συναντήσεις σε βουνό που θυμάμαι είναι στο Λαζόρεμα (1998), στη Βαθιά Λάκα (2003) και στην Τσούκα Ρόσσα (2003).