Λόφος γιά ανθρώπους ή λόφος γιά σκύλους;
Posted: 26 Sep 2010 20:21
Μπορεί η Ακρόπολη να είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του αθηναϊκού
τοπίου,ο Λυκαβηττός να είναι ο ψηλότερος λόφος του κέντρου,με δυνατότητα τσαμπέ θέασης συναυλιών,τις καλοκαιρινές νύχτες, και ο Αρδηττός να έχει το Στάδιο,αλλά ο δικός μου αγαπημένος λόφος ,στην πόλη,είναι ο Φιλοπάππου.
Ασύγκριτη θέα προς την Ακρόπολη και τη θάλασσα,το μοναδικό αναρριχητικό πεδίο(-καφενείο) του κέντρου,πολλά μονοπάτια και δρομάκια,γιά περιπάτους,τρέξιμο και ποδήλατο.Θησαυρός,γιά τους,κάπως πιό ψαγμένους τουρίστες,πραγματική όαση γιά τους κατοίκους του πολύβουου κέντρου,ιδανικό μέρος γιά ρομαντικές καταστάσεις ή πικ νικ και αγαπημένο σημείο των Αθηναίων,γιά το πέταγμα του αετού,την Καθαρά Δευτέρα(επίσημη μέρα «σκουπιδοποίησης» του λόφου).Αγαπημένο μέρος και γιά τις βόλτες των περιοίκων,παρέα με τους τετράποδους φίλους τους...
Πάντα στο λόφο υπήρχε αυτό το ρίσκο:τα σκυλιά,αδέσποτα ή-συνηθέστερα- με το «αφεντικό» τους,μπορούσαν να ερεθιστούν στη θέα κάποιου που έτρεχε ή να «τρελαθούν» από τους περιστρεφόμενους τροχούς του ποδηλάτου και να επιτεθούν...Τα περιστατικά αυτά,ωστόσο,ήταν μεμονωμένα και σχετικά σπάνια.
Τελευταία δεν επισκέπτομαι το λόφο τόσο συχνά,όσο στο παρελθόν.Παρατήρησα,όμως,ότι όλες σχεδόν τις φορές που το τόλμησα,έπεσα θύμα επίθεσης από σκυλιά(η μία,μάλιστα,μου θύμισε,σε αγριότητα, περιστατικά με τσοπανόσκυλα στην Πίνδο).
«Είναι επειδή τα φοβάσαι»,άρχισαν να με περιπαίζουν οι φίλοι,«το νιώθουν και σου ορμάνε». «Ρε,λες να είμαι τόσο φλώρος;»,αναρωτήθηκα;Επειγόντως «έρευνα αγοράς»,σε περιπατητές-δρομείς-αναρριχητές-ποδηλάτες του λόφου:
«Μου την έχουνε πέσει δυο-τρεις φορές άσχημα,αλλά την έχω βγάλει καθαρή», «Με έχουν δαγκώσει τρεις(!!!) φορές.Την τελευταία έριχνα γροθιές στο κεφάλι του σκύλου,γιά να μου ελευθερώσει το πόδι,και το αφεντικό του,μόνο που δε με χτύπησε...», «Είναι το μόνο πράγμα που φοβάμαι,όταν πηγαίνω,με τα παιδιά μου,βόλτα στο λόφο.»...
Μπορεί το πρόβλημα με τα συμπαθή αδέσποτα να είναι σύνθετο(με πηγή,πάντα,την ανθρώπινη ανευθυνότητα) αλλά γιά τα συνοδευόμενα σκυλιά δεν υπάρχει καμία-μα καμία- δικαιολογία.Ασυνείδητα αφεντικά,που ενώ γνωρίζουν ότι ο σκύλος τους είναι επιθετικός,τον αφήνουν να περιφέρεται ελεύθερος,σε δημόσιο χώρο.Αν,δε,τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς,που δε χρησιμοποιούν αλυσίδα ή λουρί,για να τον βολτάρουν,κινδυνεύεις να χαραχτηριστείς κομπλεξικός.Είναι οι ίδιοι,όμως,που διαμόρφωσαν-σε μεγάλο βαθμό-τη συμπεριφορά του σκύλου τους.Είναι οι ίδιοι,που ποτέ δε θα σκύψουν να μαζέψουν τις ακαθαρσίες του και έχουν μετατρέψει το λόφο(και όχι μόνο) σε ένα απέραντο «ναρκοπέδιο»...
Και τώρα τι;Κομμένο το τρέξιμο και το ποδηλατάκι στου Φιλοπάππου;Πραγματικά πολύ επικίνδυνο,δε λέει…Και ποτέ γιά περίπατο ή αναρρίχηση δίχως ραβδί.
Έχουμε πόλεμο,στο λόφο...
τοπίου,ο Λυκαβηττός να είναι ο ψηλότερος λόφος του κέντρου,με δυνατότητα τσαμπέ θέασης συναυλιών,τις καλοκαιρινές νύχτες, και ο Αρδηττός να έχει το Στάδιο,αλλά ο δικός μου αγαπημένος λόφος ,στην πόλη,είναι ο Φιλοπάππου.
Ασύγκριτη θέα προς την Ακρόπολη και τη θάλασσα,το μοναδικό αναρριχητικό πεδίο(-καφενείο) του κέντρου,πολλά μονοπάτια και δρομάκια,γιά περιπάτους,τρέξιμο και ποδήλατο.Θησαυρός,γιά τους,κάπως πιό ψαγμένους τουρίστες,πραγματική όαση γιά τους κατοίκους του πολύβουου κέντρου,ιδανικό μέρος γιά ρομαντικές καταστάσεις ή πικ νικ και αγαπημένο σημείο των Αθηναίων,γιά το πέταγμα του αετού,την Καθαρά Δευτέρα(επίσημη μέρα «σκουπιδοποίησης» του λόφου).Αγαπημένο μέρος και γιά τις βόλτες των περιοίκων,παρέα με τους τετράποδους φίλους τους...
Πάντα στο λόφο υπήρχε αυτό το ρίσκο:τα σκυλιά,αδέσποτα ή-συνηθέστερα- με το «αφεντικό» τους,μπορούσαν να ερεθιστούν στη θέα κάποιου που έτρεχε ή να «τρελαθούν» από τους περιστρεφόμενους τροχούς του ποδηλάτου και να επιτεθούν...Τα περιστατικά αυτά,ωστόσο,ήταν μεμονωμένα και σχετικά σπάνια.
Τελευταία δεν επισκέπτομαι το λόφο τόσο συχνά,όσο στο παρελθόν.Παρατήρησα,όμως,ότι όλες σχεδόν τις φορές που το τόλμησα,έπεσα θύμα επίθεσης από σκυλιά(η μία,μάλιστα,μου θύμισε,σε αγριότητα, περιστατικά με τσοπανόσκυλα στην Πίνδο).
«Είναι επειδή τα φοβάσαι»,άρχισαν να με περιπαίζουν οι φίλοι,«το νιώθουν και σου ορμάνε». «Ρε,λες να είμαι τόσο φλώρος;»,αναρωτήθηκα;Επειγόντως «έρευνα αγοράς»,σε περιπατητές-δρομείς-αναρριχητές-ποδηλάτες του λόφου:
«Μου την έχουνε πέσει δυο-τρεις φορές άσχημα,αλλά την έχω βγάλει καθαρή», «Με έχουν δαγκώσει τρεις(!!!) φορές.Την τελευταία έριχνα γροθιές στο κεφάλι του σκύλου,γιά να μου ελευθερώσει το πόδι,και το αφεντικό του,μόνο που δε με χτύπησε...», «Είναι το μόνο πράγμα που φοβάμαι,όταν πηγαίνω,με τα παιδιά μου,βόλτα στο λόφο.»...
Μπορεί το πρόβλημα με τα συμπαθή αδέσποτα να είναι σύνθετο(με πηγή,πάντα,την ανθρώπινη ανευθυνότητα) αλλά γιά τα συνοδευόμενα σκυλιά δεν υπάρχει καμία-μα καμία- δικαιολογία.Ασυνείδητα αφεντικά,που ενώ γνωρίζουν ότι ο σκύλος τους είναι επιθετικός,τον αφήνουν να περιφέρεται ελεύθερος,σε δημόσιο χώρο.Αν,δε,τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς,που δε χρησιμοποιούν αλυσίδα ή λουρί,για να τον βολτάρουν,κινδυνεύεις να χαραχτηριστείς κομπλεξικός.Είναι οι ίδιοι,όμως,που διαμόρφωσαν-σε μεγάλο βαθμό-τη συμπεριφορά του σκύλου τους.Είναι οι ίδιοι,που ποτέ δε θα σκύψουν να μαζέψουν τις ακαθαρσίες του και έχουν μετατρέψει το λόφο(και όχι μόνο) σε ένα απέραντο «ναρκοπέδιο»...
Και τώρα τι;Κομμένο το τρέξιμο και το ποδηλατάκι στου Φιλοπάππου;Πραγματικά πολύ επικίνδυνο,δε λέει…Και ποτέ γιά περίπατο ή αναρρίχηση δίχως ραβδί.
Έχουμε πόλεμο,στο λόφο...
...