Για άλλη μια φορά επανήλθε στις συζητήσεις των αναρριχητών το θέμα της διάσωσης, όχι με ευχάριστο τρόπο, αφού προηγήθηκε ένα θανατηφόρο δυστύχημα στα Βαρδούσια. Επειδή δεν έχουμε όλοι μας πρόσβαση σε όργανα όπως η ΕΟΟΑ και οι Σύλλογοι για να πούμε τη γνώμη μας, ας το κάνουμε τουλάχιστον εδώ. Και να δούμε αν κατ' αρχήν συμφωνούμε μεταξύ μας. Γιατί πάντα θέλουμε να κάνουν οι άλλοι κάτι για μας, αλλά κι εμείς έχουμε μιαν αφηρημένη εικόνα για το τι θέλουμε ακριβώς και πως αυτό μπορεί να γίνει.
Πιστεύω ότι στην σημερινή κοινωνία που ζούμε, τα πάντα μετρώνται με το "κόστος", είτε αυτό είναι οικονομικό, είτε πολιτικό, είτε κοινωνικό, είτε οτιδήποτε άλλο. Αν λοιπόν προτείνουμε κάτι στην πολιτεία, αυτό μάλλον θα πρέπει να ξεκινάει κάπως έτσι: "Θέλουμε από εσάς να μας προσφέρεται ορεινή διάσωση, αλλά μην φοβάστε, αυτό δεν θα σας κοστίσει τίποτα. Απλά μεταφορά και αξιοποίηση κονδυλίων θα κάνετε". Αυτό βέβαια δεν θα είναι εντελώς αλήθεια. Χωρίς κόστος δεν γίνεται τίποτα. Αλλά ας ξεκινήσει η προσπάθεια και βλέπουμε.
Η διάσωση λοιπόν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ενός κρατικού φορέα που ήδη ασχολείται με το ζήτημα αυτό, δηλαδή την Πυροσβεστική, και μάλιστα την ΕΜΑΚ. Δεν υπάρχει λόγος ίδρυσης νέου Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού ή Δημόσιου Τομέα. Η Πυροσβεστική είναι κατάλληλη γι αυτό. Και για να υλοποιηθεί, πρέπει να δημιουργήσει ειδικό Τμήμα Ορεινής Διάσωσης της ΕΜΑΚ που θα εκπαιδευτεί κατάλληλα. Μια τέτοια εκπαίδευση θα μπορούσε αρχικά να γίνει στην Ελλάδα σε ορειβασία-αναρρίχηση (τουλάχιστον για 1 χρόνο ώστε να μάθουν το βουνό με όλες τις συνθήκες) και μετά στις Άλπεις (Γαλλία, Ιταλία ή Ελβετία) πάνω στην διάσωση (πάλι τουλάχιστον για άλλο 1 χρόνο σε συνεργασία με αντίστοιχη υπηρεσία). Αλλά αυτό δεν φτάνει. Όλοι μας ξέρουμε ότι χρειάζεται ελικόπτερο και χωρίς αυτό διάσωση δεν γίνεται. Το πρόβλημα είναι ότι το ελικόπτερο πρέπει να είναι ειδικό, αφού τα υπάρχοντα είναι ακατάλληλα για ορεινή διάσωση. Εδώ είναι που θα βρούμε αντίδραση. Ένα ελικόπτερο είναι πανάκριβο στην αρχική αγορά του, στη συντήρησή του, στην εκπαίδευση των πληρωμάτων, στα καύσιμα, στην ασφάλεια, κλπ. Αυτή όμως η ανάγκη αγοράς ειδικού ελικοπτέρου δεν θα πρέπει να παρουσιαστεί πιεστικά από εμάς. Οι ίδιοι οι διασώστες που θα εκπαιδευτούν θα το ζητήσουν όταν καταλάβουν πόσο απαραίτητο είναι. Άλλωστε δεν θα χρησιμοποιείται μόνο για ορεινή διάσωση, αφού ευτυχώς δεν το έχουμε ανάγκη κάθε μέρα. Μετά, ελικόπτερο με πλήρωμα και διασώστες θα πρέπει να κάνουν χιλιάδες ώρες εκπαίδευσης και εξοικείωσης στα βουνά. Τέλος, θα απαιτείται να υπάρχει πάντα ετοιμότητα του ελικοπτέρου για διάσωση, τουλάχιστον κατά την διάρκεια της ημέρας. Επειδή το κόστος θα είναι υψηλό, θα μπορεί το ίδιο ελικόπτερο και πλήρωμα να συμμετέχει στις υπόλοιπες δραστηριότητες διάσωσης ή αερομεταφορών.
Η ΕΟΟΑ μπορεί εδώ να παίξει καθοριστικό ρόλο, δημιουργώντας μιαν επιτροπή που θα αναλάβει να συντάξει μιαν ολοκληρωμένη και όσο το δυνατόν οικονομικότερη πρόταση προς την πολιτεία και τον τύπο. Η πρόταση πρέπει να συμπεριλαμβάνει πρόγραμμα εκπαίδευσης (αντίστοιχο με αυτό που ακολουθούν οι χώρες των Άλπεων), απαραίτητο εξοπλισμό (ελικόπτερο, τζιπ, φορεία, κλπ), επάνδρωση (διασώστες, πιλότοι, κλπ), ζητούμενη διαθεσιμότητα (365 μέρες το χρόνο και κατά την διάρκεια της ημέρας), πόρους χρηματοδότησης (ίσως υπάρχουν Ευρωπαϊκά κονδύλια), χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
Η ορεινή διάσωση δεν είναι ευθύνη της ΕΟΟΑ αλλά δική της ευθύνη είναι η προσπάθεια να την αποκτήσουμε.
Η διάσωση στην Ελλάδα
DimMav, καλώς έθεσες το θέμα. Είναι όντως ώρα για συζήτηση και πίεση. Η αγορά κατάλληλων ελικοπτέρων και η αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού μέσω κρατικών διαδικασιών είναι μια λύση. Η ΕΟΟΑ πιστεύω ότι με κατάλληλη πίεση και ομόφωνη γνώμη των ανθρώπων που την απαρτίζουν (μέλη, σύλλογοι, αθλητές, στελέχη) μπορεί να επιτύχει πολλά. Σύντομα θα υπάρξει μια πρώτη γενική συνεδρίαση όλων των στελεχών στην ΕΟΟΑ για μια πρώτη αντιμετώπιση του θέματος, συζήτηση και κυρίως για ενημέρωση. Δεν είναι ακόμα γνωστό σε όλους για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η ΕΟΟΑ, υπάρχει λοιπόν ανάγκη ενημέρωσης και ομόφωνης πολιτικής.
Τουλάχιστον αυτό είναι μια αρχή, όπως ακριβώς αναφέρεις προηγουμένως.
Τουλάχιστον αυτό είναι μια αρχή, όπως ακριβώς αναφέρεις προηγουμένως.
Διάσωση και πάλι
Κάθε φορά που γίνετε ένα ατύχημα τα τελευταία 20 χρόνια τα ίδια δυστηχώς λέμε.... Που είναι οι σύλλογοι, η ΕΟΟΑ, η πολιτεία, ο στρατός, κλπ. Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι, για πρώτη ίσως φορά (τόσο επιδεικτικά) ο στρατός δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο αίτημα για αερομεταφορά. Νομίζω, χωρίς να γνωρίζω με σιγουριά, ότι αυτό οφείλεται στο ότι ο αρχηγός ΓΕΣ έχει δώσει έντολή να μη γίνονται νυχτερινές πτήσεις, μέχρι να ξεκαθαριστούν τα αίτια συντριβής ελικοπτέρου με 3 νεκρούς 1 μήνα πριν το δυστήχημα στα Βαρδούσια.
Ακόμη και να μην έχει έτσι, έχει σημασία ότι σε γενικές γραμμές ο στρατός ανταποκρίνεται με τα ελικόπτερα του σε παρόμοια περιστατικά και έδω θα αναφέρω ένα πχ: σε ατύχημα που συνέβει 20 μέρες μέτα τα Βαρδούσια στον Όλυμπο όπου δυο φορές πέταξε ελικόπτερο. Παρόμοια παραδείγματα ευτυχώς υπάρχουν πάμπλολα τα τελευταία χρόνια στα βουνά. Είναι λοιπόν, άδικο και υπερβολικό να κατηγορούμε το στρατό ότι δεν επενέβει. Όπως και να' χει κάποιος λόγος θα υπηρχε και το ό,τι συνέβει αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ο κανόνας.
Λοιπόν, κατά την άποψη μου η συγκεκριμένη κοπέλα υπήρξε γενικά πολύ άτυχη. Απο εκεί και πέρα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η ορεινή διάσωση δεν είναι ζήτημα των ορειβατών, είναι υποχρέωση της πολιτείας, η οποία βέβαια έχει τα όργανα γι' αυτή τη δουλειά (ΕΜΑΚ - αεροπορία στρατού/ναυτικού). Δεν είναι ζήτημα των ορειβατών (και δεν πρέπει να είναι) ακριβώς γιατί δεν αφορά μόνο αυτούς, αφορά και ορεινούς πληθυσμούς, άτομα που εργάζονται στα βουνά, κυνηγούς κλπ. Τώρα γιατί η πολιτεία δεν είναι καλά οργανωμένη σε ένα ακόμη τομέα, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε έμεις οι ορειβάτες να το λύσουμε, όση φιλολογία και να ξοδέψουμε.
Να γνωρίζετε ότι η ΕΟΟΑ εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει κάνει τις προτάσεις της στην πολιτεια για το θέμα, όπως πχ την πρόσληψη στα ΕΜΑΚ 3-4 εκπαιδευτών ορειβασίας - οδηγών βουνού οι οποίοι θα μπορούσαν να συγκροτησουν ένα πυρήνα ειδικευμένης ορεινής διάσωσης. Τι απέγιναν οι προτάσεις αυτές κανείς δεν γνωρίζει. Όποιος γνωρίζει πως λειτοιυργεί το δημόσιο μπορεί να καταλάβει.
Τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι, ότι εκεί έξω εμείς είμαστε μάλλον μόνοι μας, απροφύλαχτοι από ό,τι στραβό να μας τύχει, αβοήθητοι. Μπορεί να μην σας αρέσει άλλα έτσι είναι. Το ζήτημα λοιπόν, φίλοι είναι τι κάνουμε εμείς για τον εαυτό μας και για τους συντρόφους μας. Και πραγματικά θα' θελα να ακούσω κάποια στιγμή τι δουλειά είχε αυτή η κοπελίτσα χύμα με τα κραμπόν στο σακίδιο στον πάγο. Εντάξει, αυτή δεν ήξερε, κανείς δε βρέθηκε να τη συμβουλέψει; Νομίζω ότι και αυτό είναι πρόβλημα και θα περίμενα να ακούσω περισσότερα γι' αυτό, από όσα ειπώθηκαν.
Ακόμη και να μην έχει έτσι, έχει σημασία ότι σε γενικές γραμμές ο στρατός ανταποκρίνεται με τα ελικόπτερα του σε παρόμοια περιστατικά και έδω θα αναφέρω ένα πχ: σε ατύχημα που συνέβει 20 μέρες μέτα τα Βαρδούσια στον Όλυμπο όπου δυο φορές πέταξε ελικόπτερο. Παρόμοια παραδείγματα ευτυχώς υπάρχουν πάμπλολα τα τελευταία χρόνια στα βουνά. Είναι λοιπόν, άδικο και υπερβολικό να κατηγορούμε το στρατό ότι δεν επενέβει. Όπως και να' χει κάποιος λόγος θα υπηρχε και το ό,τι συνέβει αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ο κανόνας.
Λοιπόν, κατά την άποψη μου η συγκεκριμένη κοπέλα υπήρξε γενικά πολύ άτυχη. Απο εκεί και πέρα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η ορεινή διάσωση δεν είναι ζήτημα των ορειβατών, είναι υποχρέωση της πολιτείας, η οποία βέβαια έχει τα όργανα γι' αυτή τη δουλειά (ΕΜΑΚ - αεροπορία στρατού/ναυτικού). Δεν είναι ζήτημα των ορειβατών (και δεν πρέπει να είναι) ακριβώς γιατί δεν αφορά μόνο αυτούς, αφορά και ορεινούς πληθυσμούς, άτομα που εργάζονται στα βουνά, κυνηγούς κλπ. Τώρα γιατί η πολιτεία δεν είναι καλά οργανωμένη σε ένα ακόμη τομέα, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε έμεις οι ορειβάτες να το λύσουμε, όση φιλολογία και να ξοδέψουμε.
Να γνωρίζετε ότι η ΕΟΟΑ εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει κάνει τις προτάσεις της στην πολιτεια για το θέμα, όπως πχ την πρόσληψη στα ΕΜΑΚ 3-4 εκπαιδευτών ορειβασίας - οδηγών βουνού οι οποίοι θα μπορούσαν να συγκροτησουν ένα πυρήνα ειδικευμένης ορεινής διάσωσης. Τι απέγιναν οι προτάσεις αυτές κανείς δεν γνωρίζει. Όποιος γνωρίζει πως λειτοιυργεί το δημόσιο μπορεί να καταλάβει.
Τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι, ότι εκεί έξω εμείς είμαστε μάλλον μόνοι μας, απροφύλαχτοι από ό,τι στραβό να μας τύχει, αβοήθητοι. Μπορεί να μην σας αρέσει άλλα έτσι είναι. Το ζήτημα λοιπόν, φίλοι είναι τι κάνουμε εμείς για τον εαυτό μας και για τους συντρόφους μας. Και πραγματικά θα' θελα να ακούσω κάποια στιγμή τι δουλειά είχε αυτή η κοπελίτσα χύμα με τα κραμπόν στο σακίδιο στον πάγο. Εντάξει, αυτή δεν ήξερε, κανείς δε βρέθηκε να τη συμβουλέψει; Νομίζω ότι και αυτό είναι πρόβλημα και θα περίμενα να ακούσω περισσότερα γι' αυτό, από όσα ειπώθηκαν.
wu
Το Ατύχημα στα Βαρδούσια
Καλησπέρα παιδιά,
σας ανακάλυψα λίγο καθυστερημένα.
Επειδή νομίζω πως μπορεί να ενδιαφέρει δημοσιεύω ένα κείμενο σχετικά με το ατύχημα στα Βαρδούσια. Δημοσιεύεται και στις ΚΟΡΦΕΣ - Μαίου 2006.
Το Ατύχημα στα Βαρδούσια
Το Σάββατο 4 Μαρτίου το απόγευμα ξεκουραζόμαστε στο καταφύγιο λίγο μετά την ανάβαση ως εκεί με τη σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών όταν μας ειδοποίησαν πως ένα σοβαρό ατύχημα είχε συμβεί σε μια κοπέλα κατά τη διάρκεια της πρόσβασης στο καταφύγιο. Αμέσως ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για βοήθεια μαζί με τον Δημήτρη τον Κάραλη και 4-5 μαθητές της σχολής, μεταξύ των οποίων και ο οδοντίατρος Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ενώ επιπλέον 30 ακόμα ορειβάτες είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή του ατυχήματος προσφέροντας εθελοντικά τη βοήθεια τους. Το ατύχημα είχε συμβεί στις 16.40 πάνω στην τραβέρσα πριν τη ράχη των καταφυγίων στην περιοχή Σταυρός. Το χιόνι της τραβέρσας, προερχόταν από παλιά χιονοστιβάδα και καθώς είχε λιώσει επιφανειακά τις προηγούμενες, το απόγευμα εκείνης της ημέρας είχε γίνει γυαλιστερός πάγος. Η άτυχη 28χρονη Νάντια Κοντοπούλου γλίστρησε λίγο πριν το τέλος της τραβέρσας, έπεσε με το κεφάλι πάνω σε ένα από τους δυο βράχους που βρίσκονται 10-15 μέτρα χαμηλότερα και σταμάτησε στο χιόνι 100 μέτρα πιο κάτω. Ήταν σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, με πιθανά κατάγματα στο κεφάλι και τον αυχένα. Παράλληλα με τις πρώτες βοήθειες και την προσπάθεια να την κρατήσουμε ζεστή, κινητοποιήσαμε τον κρατικό μηχανισμό εκτάκτων αναγκών ζητώντας ελικόπτερο, μιας και αν προσπαθούσαμε να την μετακινήσουμε με πρόχειρο φορείο θα ήταν πολύ επικίνδυνο για ακόμα χειρότερο τραυματισμό στην σπονδυλική της στήλη . Η προσπάθεια κινητοποίησης άρχισε γύρω στις 17.00 και ως τις 17.30 είχαν ειδοποιηθεί το ΕΚΑΒ, η ΕΜΑΚ, η Αστυνομία και η Πολιτική Προστασία για το ατύχημα και για την σοβαρότητα της κατάστασης.
Καθώς κάθε λεπτό που περνούσε ήταν ίσως καθοριστικό, προσπαθούσαμε μέσα από μια αλληλουχία αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων να καταφέρουμε να μας σταλεί το ελικόπτερο. Όλοι οι άνθρωποι στην άλλη άκρη της γραμμής έδειχναν πραγματικό ενδιαφέρον για το περιστατικό, όπως η γιατρός του ΕΚΑΒ ή το γραφείο του Υφυπουργού Υγείας με το οποίο μιλήσαμε. Πραγματικά όλοι έδειχναν το ζεστό ανθρώπινο πρόσωπό τους και ελληνικό φιλότιμο προσπαθώντας να βοηθήσουν την κινητοποίηση. Ωστόσο, ήταν εμφανές πως δεν υπήρχε ένα ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ και πως ο χρόνος σπαταλιόταν μεταξύ των τηλεφωνημάτων στους διάφορους φορείς. Με τα πολλά μας είπαν από το ΕΚΑΒ πως βρέθηκε ο υπεύθυνος της πολιτικής Προστασίας και δόθηκε η έγκριση για να πετάξει ένα SUPER PUMA από τη Ελευσίνα (18.00). Αφού όμως πέρασαν ακόμα 15-20 λεπτά μου τηλεφώνησε κάποιος επισμηναγός από την Ελευσίνα ο οποίος δήλωσε πως αδυνατεί να κάνει διάσωση στο βουνό γιατί νυχτώνει και πως θα μπορούσαν να κάνουν νυκτερινή πτήση μόνο προς κάποιο πιστοποιημένο ελικοδρόμιο, π.χ. σε περιφερειακά νοσοκομεία κτλ.
Απελπισμένοι πια και βλέποντας πως χάθηκαν τζάμπα σχεδόν 2 πολύτιμες ώρς, αποφασίσαμε να μετακινήσουμε τη Νάντια με ένα πρόχειρο φορείο πηγαίνοντας προς το χωριό όπου περίμενε ασθενοφόρο. Πήραμε το ρίσκο καθώς μεν η μεταφορά ίσως να επιδείνωνε την κατάστασή της, αλλά από την άλλη πλευρά αν περιμέναμε κι άλλο ίσως η κοπέλα να ξεψυχούσε στα χέρια μας.
Η μεταφορά μέχρι τον λόφο του Προφήτη Ηλία, όπου μπόρεσε να προσεγγίσει η ΕΜΑΚ με ερπυστριοφόρο όχημα διήρκεσε 2 ώρες σε δύσβατο έδαφος με παγωμένο χιόνι. Το ερπυστριοφόρο το οποίο μάλλον ξεκίνησε από τη Λαμία, έφτασε στον προφήτη Ηλία γύρω στις 21.00 ενώ είχε ειδοποιηθεί από τις 17.00. Μάλιστα μου έκανε εντύπωση η -έντρομη- ερώτηση του πληρώματος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, «θα χρειαστεί να φορέσουμε κραμπόν;». Ήταν προφανές πως δεν ήταν εκπαιδευμένοι για κάτι τέτοιο.
Τελικά παραδώσαμε τη Νάντια στο ερπυστριοφόρο πάνω στο χιονισμένο δρόμο κοντά στον Προφήτη Ηλία και τα κραμπόν δεν χρειάστηκε να βγουν απ’ τα κουτιά τους.
Στη συνέχεια η ΕΜΑΚ και το ΕΚΑΒ μετέφεραν την τραυματία μέχρι το νοσοκομείο της Άμφισσας όπου έφτασε στις 24:00 περίπου. Τελικά μεταφέρθηκε σε εντατική μονάδα της Αθήνας 13 ώρες μετά το ατύχημα. Δυστυχώς 3-4 ημέρες μετά η Νάντια μας άφησε. Δεν ξέρουμε αν αυτή η δραματική καθυστέρηση για τη διάσωση της ήταν αυτή που επιδείνωσε την κατάστασή της. Ωστόσο, νομίζω πως η «ανθρώπινη ζωή» δικαιούταν μια ευκαιρία, η οποία ποτέ δεν δόθηκε στη Νάντια.
Βεβαίως είμαι υποχρεωμένος να καταγγείλω την ανετοιμότητα της κρατικής μηχανής στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους περιστατικών. Σε ανάλογο ατύχημα που συνέβη τον Ιανουάριο στις Γαλλικές Άλπεις στην άτυχη Βίκυ Ματθαίου, το ελικόπτερο της διάσωσης έφτασε ακριβώς σε 15 λεπτά, ναι δεν κάνατε λάθος ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ!. Το πλήρωμα ήταν 6 διασώστες -οδηγοί βουνού (ανήκουν στην αστυνομία) και μια γιατρός η οποία κατέβηκε με κραμπόν, διασωλήνωσε επί τόπου την κοπέλα και προσπάθησε με χρήση απεινηδωτή να την επαναφέρει. Δυστυχώς δεν μπορούσε πια να γίνει τίποτα γιατί το κτύπημα από παγοκολώνα ήταν μοιραίο αλλά η διάσωση ήταν εκεί και έκανε το καθήκον της με το παραπάνω.
Στη χώρα μας επίσημη η ορεινή διάσωση είναι αρμοδιότητα της ΕΜΑΚ, στην οποία από όσο ξέρω δεν γίνεται η παραμικρή σχετική εκπαίδευση. Συνήθως σε ανάλογα ορειβατικά ατυχήματα όπως πέρυσι με τη χιονοστιβάδα στο Μαίναλο, φτάνουν μέχρι εκεί που πάει ο δρόμος, περιμένουν τους εθελοντές ορειβάτες να κάνουν τη «δουλειά» και διαπρέπουν στη συνέχεια στις δηλώσεις στα κανάλια.
Όσο για τα ελικόπτερα, μπορεί να έχουμε ξοδεύσει εκατομμύρια για να αγοράσουμε τα SUPER PUMA αλλά όταν έχουν πέσει ήδη τρία στη θάλασσα πώς να τολμήσει ο πιλότος να πάει χειμώνα σε βουνό πάνω από τα 2000 μέτρα και μάλιστα για διάσωση; Πότε έγινε σχετική εκπαίδευση και ασκήσεις διάσωσης σε ορειβατικά ατυχήματα; Στάλθηκαν ποτέ οι πιλότοι για εκπαίδευση σε αλπικές χώρες όπως η Γαλλία με μεγάλη εξειδίκευση στην ορεινή διάσωση; Και εγώ ακόμα, αν ήμουν ένας ανεκπαίδευτος σε τέτοιες καταστάσεις πιλότος θα κωλυσιεργούσα ώσπου να νυχτώσει για να δηλώσω αναρμοδιότητα…
Δυστυχώς οι δυο νέες κοπέλες μας άφησαν, τουλάχιστον ο χαμός τους ας είναι το έναυσμα για να υπάρξει πια κάποια οργάνωση στην ορεινή διάσωση. Μόνη λύση για να μην θρηνήσουμε περισσότερα θύματα είναι η κινητοποίηση των αρμόδιων κρατικών φορέων από τους ορειβατικούς συλλόγους και την Ομοσπονδία και η συνδιοργάνωση συνεχών ασκήσεων και εκπαιδεύσεων σε ορεινές διασώσεις. Και βέβαια η πίεση για τη σύσταση ενός Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων, με ένα τετραψήφιο αριθμό τηλεφώνου, το οποίο θα διαχειρίζεται παρόμοιες κρίσεις.
Ως τότε είναι αναγκαίο να ζητήσουμε από τους ορειβατικούς συλλόγους να διοργανώσουν διημερίδες ευαισθητοποίησης των μελών τους και πρόληψης των ορειβατικών ατυχημάτων. Εκτός από τις δυο κοπέλες είχαμε το χειμώνα που μας πέρασε δυο ακόμα θανάτους, του 42χρονου Γιώργου Σουρλατζή στα Λασιθιώτικα Όρη της Κρήτης και του 24χρονου Κώστα Νικοτσίδη στον Μύτικα του Ολύμπου. Μετά την τραγωδία με τους 5 ορειβάτες νεκρούς στο Μαίναλο από χιονοστιβάδα πέρσι, τέσσερις ακόμα νεκροί ορειβάτες μέσα στον φετινό χειμώνα είναι πολύ, είναι δυσβάστακτος απολογισμός για την ορειβατική μας οικογένεια.
σας ανακάλυψα λίγο καθυστερημένα.
Επειδή νομίζω πως μπορεί να ενδιαφέρει δημοσιεύω ένα κείμενο σχετικά με το ατύχημα στα Βαρδούσια. Δημοσιεύεται και στις ΚΟΡΦΕΣ - Μαίου 2006.
Το Ατύχημα στα Βαρδούσια
Το Σάββατο 4 Μαρτίου το απόγευμα ξεκουραζόμαστε στο καταφύγιο λίγο μετά την ανάβαση ως εκεί με τη σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών όταν μας ειδοποίησαν πως ένα σοβαρό ατύχημα είχε συμβεί σε μια κοπέλα κατά τη διάρκεια της πρόσβασης στο καταφύγιο. Αμέσως ετοιμαστήκαμε και φύγαμε για βοήθεια μαζί με τον Δημήτρη τον Κάραλη και 4-5 μαθητές της σχολής, μεταξύ των οποίων και ο οδοντίατρος Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ενώ επιπλέον 30 ακόμα ορειβάτες είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή του ατυχήματος προσφέροντας εθελοντικά τη βοήθεια τους. Το ατύχημα είχε συμβεί στις 16.40 πάνω στην τραβέρσα πριν τη ράχη των καταφυγίων στην περιοχή Σταυρός. Το χιόνι της τραβέρσας, προερχόταν από παλιά χιονοστιβάδα και καθώς είχε λιώσει επιφανειακά τις προηγούμενες, το απόγευμα εκείνης της ημέρας είχε γίνει γυαλιστερός πάγος. Η άτυχη 28χρονη Νάντια Κοντοπούλου γλίστρησε λίγο πριν το τέλος της τραβέρσας, έπεσε με το κεφάλι πάνω σε ένα από τους δυο βράχους που βρίσκονται 10-15 μέτρα χαμηλότερα και σταμάτησε στο χιόνι 100 μέτρα πιο κάτω. Ήταν σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, με πιθανά κατάγματα στο κεφάλι και τον αυχένα. Παράλληλα με τις πρώτες βοήθειες και την προσπάθεια να την κρατήσουμε ζεστή, κινητοποιήσαμε τον κρατικό μηχανισμό εκτάκτων αναγκών ζητώντας ελικόπτερο, μιας και αν προσπαθούσαμε να την μετακινήσουμε με πρόχειρο φορείο θα ήταν πολύ επικίνδυνο για ακόμα χειρότερο τραυματισμό στην σπονδυλική της στήλη . Η προσπάθεια κινητοποίησης άρχισε γύρω στις 17.00 και ως τις 17.30 είχαν ειδοποιηθεί το ΕΚΑΒ, η ΕΜΑΚ, η Αστυνομία και η Πολιτική Προστασία για το ατύχημα και για την σοβαρότητα της κατάστασης.
Καθώς κάθε λεπτό που περνούσε ήταν ίσως καθοριστικό, προσπαθούσαμε μέσα από μια αλληλουχία αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων να καταφέρουμε να μας σταλεί το ελικόπτερο. Όλοι οι άνθρωποι στην άλλη άκρη της γραμμής έδειχναν πραγματικό ενδιαφέρον για το περιστατικό, όπως η γιατρός του ΕΚΑΒ ή το γραφείο του Υφυπουργού Υγείας με το οποίο μιλήσαμε. Πραγματικά όλοι έδειχναν το ζεστό ανθρώπινο πρόσωπό τους και ελληνικό φιλότιμο προσπαθώντας να βοηθήσουν την κινητοποίηση. Ωστόσο, ήταν εμφανές πως δεν υπήρχε ένα ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ και πως ο χρόνος σπαταλιόταν μεταξύ των τηλεφωνημάτων στους διάφορους φορείς. Με τα πολλά μας είπαν από το ΕΚΑΒ πως βρέθηκε ο υπεύθυνος της πολιτικής Προστασίας και δόθηκε η έγκριση για να πετάξει ένα SUPER PUMA από τη Ελευσίνα (18.00). Αφού όμως πέρασαν ακόμα 15-20 λεπτά μου τηλεφώνησε κάποιος επισμηναγός από την Ελευσίνα ο οποίος δήλωσε πως αδυνατεί να κάνει διάσωση στο βουνό γιατί νυχτώνει και πως θα μπορούσαν να κάνουν νυκτερινή πτήση μόνο προς κάποιο πιστοποιημένο ελικοδρόμιο, π.χ. σε περιφερειακά νοσοκομεία κτλ.
Απελπισμένοι πια και βλέποντας πως χάθηκαν τζάμπα σχεδόν 2 πολύτιμες ώρς, αποφασίσαμε να μετακινήσουμε τη Νάντια με ένα πρόχειρο φορείο πηγαίνοντας προς το χωριό όπου περίμενε ασθενοφόρο. Πήραμε το ρίσκο καθώς μεν η μεταφορά ίσως να επιδείνωνε την κατάστασή της, αλλά από την άλλη πλευρά αν περιμέναμε κι άλλο ίσως η κοπέλα να ξεψυχούσε στα χέρια μας.
Η μεταφορά μέχρι τον λόφο του Προφήτη Ηλία, όπου μπόρεσε να προσεγγίσει η ΕΜΑΚ με ερπυστριοφόρο όχημα διήρκεσε 2 ώρες σε δύσβατο έδαφος με παγωμένο χιόνι. Το ερπυστριοφόρο το οποίο μάλλον ξεκίνησε από τη Λαμία, έφτασε στον προφήτη Ηλία γύρω στις 21.00 ενώ είχε ειδοποιηθεί από τις 17.00. Μάλιστα μου έκανε εντύπωση η -έντρομη- ερώτηση του πληρώματος σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε, «θα χρειαστεί να φορέσουμε κραμπόν;». Ήταν προφανές πως δεν ήταν εκπαιδευμένοι για κάτι τέτοιο.
Τελικά παραδώσαμε τη Νάντια στο ερπυστριοφόρο πάνω στο χιονισμένο δρόμο κοντά στον Προφήτη Ηλία και τα κραμπόν δεν χρειάστηκε να βγουν απ’ τα κουτιά τους.
Στη συνέχεια η ΕΜΑΚ και το ΕΚΑΒ μετέφεραν την τραυματία μέχρι το νοσοκομείο της Άμφισσας όπου έφτασε στις 24:00 περίπου. Τελικά μεταφέρθηκε σε εντατική μονάδα της Αθήνας 13 ώρες μετά το ατύχημα. Δυστυχώς 3-4 ημέρες μετά η Νάντια μας άφησε. Δεν ξέρουμε αν αυτή η δραματική καθυστέρηση για τη διάσωση της ήταν αυτή που επιδείνωσε την κατάστασή της. Ωστόσο, νομίζω πως η «ανθρώπινη ζωή» δικαιούταν μια ευκαιρία, η οποία ποτέ δεν δόθηκε στη Νάντια.
Βεβαίως είμαι υποχρεωμένος να καταγγείλω την ανετοιμότητα της κρατικής μηχανής στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους περιστατικών. Σε ανάλογο ατύχημα που συνέβη τον Ιανουάριο στις Γαλλικές Άλπεις στην άτυχη Βίκυ Ματθαίου, το ελικόπτερο της διάσωσης έφτασε ακριβώς σε 15 λεπτά, ναι δεν κάνατε λάθος ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ!. Το πλήρωμα ήταν 6 διασώστες -οδηγοί βουνού (ανήκουν στην αστυνομία) και μια γιατρός η οποία κατέβηκε με κραμπόν, διασωλήνωσε επί τόπου την κοπέλα και προσπάθησε με χρήση απεινηδωτή να την επαναφέρει. Δυστυχώς δεν μπορούσε πια να γίνει τίποτα γιατί το κτύπημα από παγοκολώνα ήταν μοιραίο αλλά η διάσωση ήταν εκεί και έκανε το καθήκον της με το παραπάνω.
Στη χώρα μας επίσημη η ορεινή διάσωση είναι αρμοδιότητα της ΕΜΑΚ, στην οποία από όσο ξέρω δεν γίνεται η παραμικρή σχετική εκπαίδευση. Συνήθως σε ανάλογα ορειβατικά ατυχήματα όπως πέρυσι με τη χιονοστιβάδα στο Μαίναλο, φτάνουν μέχρι εκεί που πάει ο δρόμος, περιμένουν τους εθελοντές ορειβάτες να κάνουν τη «δουλειά» και διαπρέπουν στη συνέχεια στις δηλώσεις στα κανάλια.
Όσο για τα ελικόπτερα, μπορεί να έχουμε ξοδεύσει εκατομμύρια για να αγοράσουμε τα SUPER PUMA αλλά όταν έχουν πέσει ήδη τρία στη θάλασσα πώς να τολμήσει ο πιλότος να πάει χειμώνα σε βουνό πάνω από τα 2000 μέτρα και μάλιστα για διάσωση; Πότε έγινε σχετική εκπαίδευση και ασκήσεις διάσωσης σε ορειβατικά ατυχήματα; Στάλθηκαν ποτέ οι πιλότοι για εκπαίδευση σε αλπικές χώρες όπως η Γαλλία με μεγάλη εξειδίκευση στην ορεινή διάσωση; Και εγώ ακόμα, αν ήμουν ένας ανεκπαίδευτος σε τέτοιες καταστάσεις πιλότος θα κωλυσιεργούσα ώσπου να νυχτώσει για να δηλώσω αναρμοδιότητα…
Δυστυχώς οι δυο νέες κοπέλες μας άφησαν, τουλάχιστον ο χαμός τους ας είναι το έναυσμα για να υπάρξει πια κάποια οργάνωση στην ορεινή διάσωση. Μόνη λύση για να μην θρηνήσουμε περισσότερα θύματα είναι η κινητοποίηση των αρμόδιων κρατικών φορέων από τους ορειβατικούς συλλόγους και την Ομοσπονδία και η συνδιοργάνωση συνεχών ασκήσεων και εκπαιδεύσεων σε ορεινές διασώσεις. Και βέβαια η πίεση για τη σύσταση ενός Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων, με ένα τετραψήφιο αριθμό τηλεφώνου, το οποίο θα διαχειρίζεται παρόμοιες κρίσεις.
Ως τότε είναι αναγκαίο να ζητήσουμε από τους ορειβατικούς συλλόγους να διοργανώσουν διημερίδες ευαισθητοποίησης των μελών τους και πρόληψης των ορειβατικών ατυχημάτων. Εκτός από τις δυο κοπέλες είχαμε το χειμώνα που μας πέρασε δυο ακόμα θανάτους, του 42χρονου Γιώργου Σουρλατζή στα Λασιθιώτικα Όρη της Κρήτης και του 24χρονου Κώστα Νικοτσίδη στον Μύτικα του Ολύμπου. Μετά την τραγωδία με τους 5 ορειβάτες νεκρούς στο Μαίναλο από χιονοστιβάδα πέρσι, τέσσερις ακόμα νεκροί ορειβάτες μέσα στον φετινό χειμώνα είναι πολύ, είναι δυσβάστακτος απολογισμός για την ορειβατική μας οικογένεια.
Το πιο κάτω κείμενο αναρτήθηκε στη σελίδα του χιονοδρομικού καλαβρύτων. Ουδέν σχόλιον,..
<<
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε την Κυριακή 7 Μαϊου 2006 και ώρα 20:00 η έρευνα και διάσωση δύο ορειβατών, που είχαν εγκλωβιστεί σε απόκρημνη πλαγιά ανατολικά του Χελμού. Στην επιχείρηση συμμετείχαν επίγειες δυνάμεις από το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης (παράρτημα Καλαβρύτων), από την 6η ΕΜΑΚ Πατρών, από Πυροσβεστική Υπηρεσία Καλαβρύτων και ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης (S.A.R.) τύπου SUPER PUMA. Οι δύο ορειβάτες μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών όπου διαπιστώθηκαν μικροτραυματισμοί στον έναν από αυτούς. Σύμφωνα με πληροφορίες οι ορειβάτες είχαν ξεκινήσει το Σάββατο από την περιοχή Φενεού την ανάβαση προς την Ψηλή Κορυφή του Χελμού ( υψομ. 2.355 μ ) και μετά τον τραυματισμό του ενός εγκλωβίστηκαν και ειδοποίησαν με κινητό τηλέφωνο για παροχή βοήθειας.
Και αυτή η περίπτωση είναι μία από τις χιλιάδες, που συμβαίνουν στη χώρα μας, κατά τις οποίες τίθενται σε κίνδυνο οι ζωές διασωστών και δαπανούνται χιλιάδες Euro για τα επίγεια και εναέρια μέσα έρευνας και διάσωσης. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα στη χώρα μας, επιτρέπεται ελεύθερα η επίσκεψη σε ορεινούς όγκους παρ’ ότι δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι κανονισμοί ασφαλείας που ισχύουν διεθνώς και χωρίς καμμία υποχρέωση επιβάρυνσης του μεγάλου κόστους των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης στους διασωθέντες.
>>
<<
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε την Κυριακή 7 Μαϊου 2006 και ώρα 20:00 η έρευνα και διάσωση δύο ορειβατών, που είχαν εγκλωβιστεί σε απόκρημνη πλαγιά ανατολικά του Χελμού. Στην επιχείρηση συμμετείχαν επίγειες δυνάμεις από το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης (παράρτημα Καλαβρύτων), από την 6η ΕΜΑΚ Πατρών, από Πυροσβεστική Υπηρεσία Καλαβρύτων και ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης (S.A.R.) τύπου SUPER PUMA. Οι δύο ορειβάτες μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών όπου διαπιστώθηκαν μικροτραυματισμοί στον έναν από αυτούς. Σύμφωνα με πληροφορίες οι ορειβάτες είχαν ξεκινήσει το Σάββατο από την περιοχή Φενεού την ανάβαση προς την Ψηλή Κορυφή του Χελμού ( υψομ. 2.355 μ ) και μετά τον τραυματισμό του ενός εγκλωβίστηκαν και ειδοποίησαν με κινητό τηλέφωνο για παροχή βοήθειας.
Και αυτή η περίπτωση είναι μία από τις χιλιάδες, που συμβαίνουν στη χώρα μας, κατά τις οποίες τίθενται σε κίνδυνο οι ζωές διασωστών και δαπανούνται χιλιάδες Euro για τα επίγεια και εναέρια μέσα έρευνας και διάσωσης. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα στη χώρα μας, επιτρέπεται ελεύθερα η επίσκεψη σε ορεινούς όγκους παρ’ ότι δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι κανονισμοί ασφαλείας που ισχύουν διεθνώς και χωρίς καμμία υποχρέωση επιβάρυνσης του μεγάλου κόστους των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης στους διασωθέντες.
>>
Άσχετοι...
Δηλαδή φίλε Karazitz, αυτό που προτείνουν οι υπεύθυνοι του Χιονοδρομικού Κέντρου Καλαβρύτων είναι ότι επειδή δεν υπάρχουν "κανονισμοί ασφαλείας" να απαγορεύεται η ελεύθερη πρόσβαση στα βουνά μας; Αφού δημοσιεύεται στο site τους, τους εκφράζει απόλυτα, αλλιώς πρέπει να το αφαιρέσουν. Αν δεν το αφαιρέσουν, τους χαρακτηρίζω ελεύθερα και με μεγάλη δόση επιείκειας ως ΑΣΧΕΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ. Μήπως θέλουν να βάλουν εκατοντάδες lift στα βουνά μας και να κόβουν εισιτήρια για να εισπράττουν και από εκεί; Γιατί αυτός είναι ο τρόπος που βλέπουν το βουνό τέτοιοι τύποι.
Όσες φορές έχω πάει στις Άλπεις, δεν βρήκα πουθενά περίφραξη που να γράφει: "Απαγορεύεται η είσοδος - Ο χώρος προστατεύεται" ή κάτι σχετικό. Φυσικά η διάσωση εκεί λειτουργεί άψογα. Αλλά και πριν πολλές δεκαετίες που δεν υπήρχε διάσωση στις Άλπεις δεν απαγορευόταν η πρόσβαση στα βουνά. Η μόνη απαγόρευση που γνωρίζω είναι για ελεύθερη κατασκήνωση, όχι για πρόσβαση. Αν εφαρμοστεί μια τέτοια απαγόρευση στην Ελλάδα, γιατί να μην γίνει και για τις Εθνικές οδούς όπου χάνονται 2000 άτομα κάθε χρόνο, ή για τη θάλασσα που συμβαίνει κάτι ανάλογο; Δηλαδή εμένα που δεν μου αρέσει η ιστιοπλοΐα θα πρέπει να υποστηρίζω ότι κακώς κινητοποιήθηκε ο κρατικός μηχανισμός για την διάσωση κάποιον ιστιοπλόων που βούλιαξε το σκάφος τους; Ή επειδή δεν κάνω κόντρες στην παραλιακή, ότι κακώς πήγε το ασθενοφόρο να μεταφέρει στο νοσοκομείο κάποιον που καρφώθηκε σε μια κολώνα Σάββατο βράδυ μετά από μερικά ποτηράκια σε κάποιο club;
Επίσης, ποιος υποχρέωσε το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων να συμμετέχει σε διάσωση εκτός των ορίων του; Υποχρεωμένη είναι μόνο η ΕΜΑΚ και τα κρατικά μέσα που αυτή θα καλέσει για συνδρομή. Όλοι οι άλλοι πάνε εθελοντικά. Αφού δεν το θεωρούν αναγκαίο, αλλά επικίνδυνη και ακριβή δραστηριότητα, να μην την κάνουν. Γνωρίζουν ότι αν κάποιος που έχει ανάγκη βοήθειας πάθει μόνιμη βλάβη (αναπηρία) ή θάνατο κατά την διάσωσή του από αυτούς, μπορούν οι συγγενείς του να τους μηνύσουν ως υπαίτιους; Είμαι σίγουρος ότι κανένας ορειβάτης δεν επιθυμεί διάσωση από τέτοιους τύπους.
Αλλά στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι "Στην επιχείρηση συμμετείχαν επίγειες δυνάμεις από το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης (παράρτημα Καλαβρύτων), από την 6η ΕΜΑΚ Πατρών, από Πυροσβεστική Υπηρεσία Καλαβρύτων και ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης (S.A.R.) τύπου SUPER PUMA". Εγώ λοιπόν έχω την εξής απορία (προς την ΕΜΑΚ και όχι οποιονδήποτε άσχετο): ΠΟΙΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΑΝΑΛΟΓΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑΣ; Γιατί αν συγκρίνετε την κινητοποίηση που έγινε στο Χελμό για την "διάσωση" δυο ατόμων, όπου το ένα ήταν ελαφρά τραυματισμένο όπως αναφέρουν, με την κινητοποίηση που αναφέρει ο Aris σε άλλο μήνυμα για το περιστατικό στα Βαρδούσια στις 4/3/2006, καταλαβαίνετε την συντριπτική διαφορά τους. Μήπως έχει σημασία ποιος τους παίρνει τηλέφωνο; Γιατί φαίνεται πως η Νάντια ήταν άτυχη, αφού τηλέφωνο πήραν απλοί ορειβάτες και όχι ένα Χιονοδρομικό Κέντρο (που φέρνει τεράστια ποσά στην περιοχή κάθε Σαββατοκύριακο και στηρίζεται από τις τοπικές αρχές) ούτε ο Διοικητής του ΚΕΟΑΧ που έχει "άκρες" στο ΓΕΣ. Ή μήπως παίζει ρόλο το πόσο "εύκολη" είναι μια διάσωση; Γιατί και πάλι η Νάντια ήταν άτυχη να της συμβεί το ατύχημα στο 3ήμερο της Καθαράς Δευτέρας, στα Βαρδούσια, σε σχετικά μεγάλο υψόμετρο, σε χιονισμένο τοπίο όπου δεν ανεβαίνουν τα snowmobiles ή τα κοινά ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και κυρίως δεν μπορούν να φτάσουν τα τηλεοπτικά συνεργεία ώστε να προλάβουν το δελτίο των 8.
Ήμουν λίγο σκληρός; Πιστεύω λιγότερο από αυτούς που μας θεωρούν τρελούς και ανεύθυνους επειδή ανεβαίνουμε στα βουνά όταν αυτοί απολαμβάνουν το φραπέ τους αραχτοί στην πλατεία ή στα σαλέ και τους "ενοχλούμε" ή "βάζουμε σε κίνδυνο τη ζωή τους" ή τους "υποχρεώνουμε σε έξοδα" για νάρθουν να μας σώσουν. Εντάξει ρε παιδιά, εσείς δεν θέλουμε να ξανάρθετε να μας σώσετε.
Όσες φορές έχω πάει στις Άλπεις, δεν βρήκα πουθενά περίφραξη που να γράφει: "Απαγορεύεται η είσοδος - Ο χώρος προστατεύεται" ή κάτι σχετικό. Φυσικά η διάσωση εκεί λειτουργεί άψογα. Αλλά και πριν πολλές δεκαετίες που δεν υπήρχε διάσωση στις Άλπεις δεν απαγορευόταν η πρόσβαση στα βουνά. Η μόνη απαγόρευση που γνωρίζω είναι για ελεύθερη κατασκήνωση, όχι για πρόσβαση. Αν εφαρμοστεί μια τέτοια απαγόρευση στην Ελλάδα, γιατί να μην γίνει και για τις Εθνικές οδούς όπου χάνονται 2000 άτομα κάθε χρόνο, ή για τη θάλασσα που συμβαίνει κάτι ανάλογο; Δηλαδή εμένα που δεν μου αρέσει η ιστιοπλοΐα θα πρέπει να υποστηρίζω ότι κακώς κινητοποιήθηκε ο κρατικός μηχανισμός για την διάσωση κάποιον ιστιοπλόων που βούλιαξε το σκάφος τους; Ή επειδή δεν κάνω κόντρες στην παραλιακή, ότι κακώς πήγε το ασθενοφόρο να μεταφέρει στο νοσοκομείο κάποιον που καρφώθηκε σε μια κολώνα Σάββατο βράδυ μετά από μερικά ποτηράκια σε κάποιο club;
Επίσης, ποιος υποχρέωσε το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων να συμμετέχει σε διάσωση εκτός των ορίων του; Υποχρεωμένη είναι μόνο η ΕΜΑΚ και τα κρατικά μέσα που αυτή θα καλέσει για συνδρομή. Όλοι οι άλλοι πάνε εθελοντικά. Αφού δεν το θεωρούν αναγκαίο, αλλά επικίνδυνη και ακριβή δραστηριότητα, να μην την κάνουν. Γνωρίζουν ότι αν κάποιος που έχει ανάγκη βοήθειας πάθει μόνιμη βλάβη (αναπηρία) ή θάνατο κατά την διάσωσή του από αυτούς, μπορούν οι συγγενείς του να τους μηνύσουν ως υπαίτιους; Είμαι σίγουρος ότι κανένας ορειβάτης δεν επιθυμεί διάσωση από τέτοιους τύπους.
Αλλά στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι "Στην επιχείρηση συμμετείχαν επίγειες δυνάμεις από το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης (παράρτημα Καλαβρύτων), από την 6η ΕΜΑΚ Πατρών, από Πυροσβεστική Υπηρεσία Καλαβρύτων και ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης (S.A.R.) τύπου SUPER PUMA". Εγώ λοιπόν έχω την εξής απορία (προς την ΕΜΑΚ και όχι οποιονδήποτε άσχετο): ΠΟΙΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΑΝΑΛΟΓΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΤΗΤΑΣ; Γιατί αν συγκρίνετε την κινητοποίηση που έγινε στο Χελμό για την "διάσωση" δυο ατόμων, όπου το ένα ήταν ελαφρά τραυματισμένο όπως αναφέρουν, με την κινητοποίηση που αναφέρει ο Aris σε άλλο μήνυμα για το περιστατικό στα Βαρδούσια στις 4/3/2006, καταλαβαίνετε την συντριπτική διαφορά τους. Μήπως έχει σημασία ποιος τους παίρνει τηλέφωνο; Γιατί φαίνεται πως η Νάντια ήταν άτυχη, αφού τηλέφωνο πήραν απλοί ορειβάτες και όχι ένα Χιονοδρομικό Κέντρο (που φέρνει τεράστια ποσά στην περιοχή κάθε Σαββατοκύριακο και στηρίζεται από τις τοπικές αρχές) ούτε ο Διοικητής του ΚΕΟΑΧ που έχει "άκρες" στο ΓΕΣ. Ή μήπως παίζει ρόλο το πόσο "εύκολη" είναι μια διάσωση; Γιατί και πάλι η Νάντια ήταν άτυχη να της συμβεί το ατύχημα στο 3ήμερο της Καθαράς Δευτέρας, στα Βαρδούσια, σε σχετικά μεγάλο υψόμετρο, σε χιονισμένο τοπίο όπου δεν ανεβαίνουν τα snowmobiles ή τα κοινά ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και κυρίως δεν μπορούν να φτάσουν τα τηλεοπτικά συνεργεία ώστε να προλάβουν το δελτίο των 8.
Ήμουν λίγο σκληρός; Πιστεύω λιγότερο από αυτούς που μας θεωρούν τρελούς και ανεύθυνους επειδή ανεβαίνουμε στα βουνά όταν αυτοί απολαμβάνουν το φραπέ τους αραχτοί στην πλατεία ή στα σαλέ και τους "ενοχλούμε" ή "βάζουμε σε κίνδυνο τη ζωή τους" ή τους "υποχρεώνουμε σε έξοδα" για νάρθουν να μας σώσουν. Εντάξει ρε παιδιά, εσείς δεν θέλουμε να ξανάρθετε να μας σώσετε.
στα βαρδουσια μια φορα...
Θα ηθελα απλα να αναφερω,την εμπειρια που ειχα σε μια διασωση(απλη συμετοχη στο κουβαλημα),στο αγαπητο μας βουνο.
Την τελευταια μερα της παραμονης μας στο βουνο με τον συλογο που ανηκω,και ενω πακεταραμε για δρομο,αναστατωθηκαμε οταν εγινε γνωστο οτι κατι συναιβει στις κοπρισιες.Ετσι κι αλλιως φορτωμενοι,τραβερσαραμε και βρηκαμε τους δυο φιλους αρκετα ταλαιπορημενους,τον εναν τυλιγμενο με οτι ρουχα ειχαν και σπασμενο αστραγαλο.Μαζι μας ειχε κατεβει και ενα "φορειο"που υπηρχε στο κατ. του εος Αμφισσας.
Ενοιωθα αμηχανος,και περιμενα να δω σε τι θα μου ζητουσαν βοηθεια.Υπηρχαν πολοι που ηξεραν τι να κανουν,ετσι χαλαρωσα(αφου υπηρχε και φορειο).Η προσπαθεια ξεκινησε,βαζοντας τον τραυματια στο φορειο,το οποιο(οπως περιφανευοταν ο ιδιος ο προεδρος του εος Αμφισσας)ηταν σχεδιασμενο να ανυψωνεται με ελικοπτερο,χαρις στους εξεραιτικης αντοχης ιμαντες προσδεσης που διαθετει.
Μ...,κατι λειπει ρε παιδια!Που ειναι το εσωτερικο;Α,δεν το αγορασαμε γιατι εκανε διακοσια χιλιαρικα ακομα. (...)
Ετσι ο φιλος μας,μπηκε στο ευρυχωρο "σακο-φορειο"(αφου ελειπε το σκληρο εσωτερικο,με την θερμομονωση και τους ιμαντες που θα ακινητοποιουσαν τον τραυματια),και ξεκινησαμε...
Αλλαξαμε πολλα χερια,προσπαθοντας να μη τρανταζουμε τον φιλο,ο οποιος ποναγε αλλα δε μιλουσε.Θα μπορουσε να μας πει οτι καλυτερα να τον κουβαλουσαμε χωρις το σακι.
Ενα τζιπακι τον μετεφερε στο νοσοκομειο,και αφου ευχαριστησαμε τον θεο που δεν ηταν χειροτερα,επιστρεψαμε το σακι στον προεδρο.
Εγω εβγαλα τα συμπερασματα μου,οπως και ολοι οσοι ηταν παροντες,και πραγματικα δεν ξερω την καταληξη αν ο ανθρωπος ειχε και τιποτα αλλο σπασμενο(καμια μεση ας πουμε-που δε το περνεις και χαμπαρι αμεσως).
ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ,ΚΑΝΤΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΛΟ!!
(θεωρησα οτι δεν χρειαζονται τα ονοματα των φιλων,για να βγαλει κανεις τα συμπερασματα του).
Την τελευταια μερα της παραμονης μας στο βουνο με τον συλογο που ανηκω,και ενω πακεταραμε για δρομο,αναστατωθηκαμε οταν εγινε γνωστο οτι κατι συναιβει στις κοπρισιες.Ετσι κι αλλιως φορτωμενοι,τραβερσαραμε και βρηκαμε τους δυο φιλους αρκετα ταλαιπορημενους,τον εναν τυλιγμενο με οτι ρουχα ειχαν και σπασμενο αστραγαλο.Μαζι μας ειχε κατεβει και ενα "φορειο"που υπηρχε στο κατ. του εος Αμφισσας.
Ενοιωθα αμηχανος,και περιμενα να δω σε τι θα μου ζητουσαν βοηθεια.Υπηρχαν πολοι που ηξεραν τι να κανουν,ετσι χαλαρωσα(αφου υπηρχε και φορειο).Η προσπαθεια ξεκινησε,βαζοντας τον τραυματια στο φορειο,το οποιο(οπως περιφανευοταν ο ιδιος ο προεδρος του εος Αμφισσας)ηταν σχεδιασμενο να ανυψωνεται με ελικοπτερο,χαρις στους εξεραιτικης αντοχης ιμαντες προσδεσης που διαθετει.
Μ...,κατι λειπει ρε παιδια!Που ειναι το εσωτερικο;Α,δεν το αγορασαμε γιατι εκανε διακοσια χιλιαρικα ακομα. (...)
Ετσι ο φιλος μας,μπηκε στο ευρυχωρο "σακο-φορειο"(αφου ελειπε το σκληρο εσωτερικο,με την θερμομονωση και τους ιμαντες που θα ακινητοποιουσαν τον τραυματια),και ξεκινησαμε...
Αλλαξαμε πολλα χερια,προσπαθοντας να μη τρανταζουμε τον φιλο,ο οποιος ποναγε αλλα δε μιλουσε.Θα μπορουσε να μας πει οτι καλυτερα να τον κουβαλουσαμε χωρις το σακι.
Ενα τζιπακι τον μετεφερε στο νοσοκομειο,και αφου ευχαριστησαμε τον θεο που δεν ηταν χειροτερα,επιστρεψαμε το σακι στον προεδρο.
Εγω εβγαλα τα συμπερασματα μου,οπως και ολοι οσοι ηταν παροντες,και πραγματικα δεν ξερω την καταληξη αν ο ανθρωπος ειχε και τιποτα αλλο σπασμενο(καμια μεση ας πουμε-που δε το περνεις και χαμπαρι αμεσως).
ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ,ΚΑΝΤΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΛΟ!!
(θεωρησα οτι δεν χρειαζονται τα ονοματα των φιλων,για να βγαλει κανεις τα συμπερασματα του).