Ένας χρόνος πέρασε...

[GeSpin]

πέρασε ένας χρόνος χωρίς το Βασιλάκη... κι ακόμα δε μπορούμε να το πιστέψουμε. Μόνο το τεράστιο κενό μένει... όπως άλλωστε και με τους άλλους φίλους - συντρόφους - δασκάλους που έμειναν για πάντα εκεί που αγαπούσαν περισσότερο... εκεί ψηλά...

[zulu]

Γαμημέμενη μέρα.

Κάποιοι άνθρωποι που γνωρίζουμε στο βουνό μας βοηθάνε κάποιοι μας σπρώχνουν παραπέρα κάποιοι μας κάνουν χαρούμενους κάποιοι μας γεμίζουν και μας συμπληρώνουν κάποιους απλά τους θαυμάζουμε από μακριά. Για μένα ο Βασιλάκης ήταν απλά ο ανθρωπος που με έκανε να αλλάξω όχι το τρόπο που έβλεπα το βουνό αλλ'ά τη ζωή μου ολόκληρη.
Στα δύσκολα στα μίζερα όχι μόνο στο βουνό έσκαγε εκείνο το παιδικό χαμόγελο.. ρε πούστη.. και άλλαζε ο κόσμος ολόκληρος.Όποιος τό έχει ζήσει ξέρει. Ένας υπέροχος άνθρωπος που με έκανε χαρούμενο και αισιόδοξο για όλα. Μαζί σχεδιάζαμε και ονειρευόμασταν ωραία πράγματα. Μόνο ωραία με το Βασίλη μόνο ωραία υπέροχα. Τον ήξερα έξι μήνες. Όταν τον γνώρισα δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τα κατορθώματα του. Τη πρώτη μέρα που περάσαμε μαζί σκεφτόμουν οτί με αυτό τον άνθρωπο για φίλο θα μπορούσα να πεθάνω χαρούμενος. Αυτό ήταν για μένα ο Βας ένας φίλος καλύτερος και από μητέρα και από πατέρα και από γυναίκα κι απόλα αυτά μαζι. Και μάλιστα από τη πρώτη στιγμή. Τελικά αυτό είναι ο κολλητός. Ένας άνθρωπος που τον αγαπάς και τον θεωρείς καλύτερο σου φίλο χωρίς να ζητάς το ίδιο γιατί απλά αυτό που σου δίνει είναι ήδη υπεραρκετό.
Έξι μήνες μετά που τον γνώρισα 30 Ιουλίου πέρυσι σκοτώθηκε. Μπροστά μου. Γαμημένη μέρα και τότε και τώρα.
Βασιλάκη μου λείπεις και δεν νομίζω οτί θα αλλάξει αυτό όσες διαδρομές και όσοι καλοί σχοινοσύντροφοι και να περάσουν.
Αλέ αδερφάκο ,στό καλό...