Έχοντας αραιώσει κάπως τις επισκέψεις στο αγαπημένο μου πεδίο, τα Μετέωρα, άργησα να καταλάβω ότι οι πρόσθετες ασφάλειες που συναντούσα τα τελευταία δυο χρόνια αποτελούν πλέον τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Φαίνεται λοιπόν πως, τουλάχιστον οι πιο δημοφιλείς διαδρομές, έχουν ασφαλιστεί με περισσότερες ασφάλειες από όσες είχαν όταν ανοίχτηκαν.
Όσοι πιστοί προσέλθετε... Άντε και στην "Community path"!
Πρόσθεση ασφαλειών στα Μετέωρα;
-
AlexHwaRang
- Posts: 449
- Joined: 01 Jul 2007 16:33
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΑΣ
Πέρα από την ανανέωση. Εκεί που δεν παίρνει, ή υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σκοτωθείς καλό είναι να μπαίνει και καμιά επιπλεόν πλακέτα. Αλλα τώρα είναι δυνατόν να κάνεις την Σχιζοφρένια και σε όλη την διαδρομή να έχουν μπεί τρια φρεντς και ένα καρύδι??!!!
Που βαδίζουμε.?
Κατα τα άλλα, τα πρώτα ρελε εξακολουθούν να είναι σε έναν ανανεωμένο κρικο.
Που βαδίζουμε.?
Κατα τα άλλα, τα πρώτα ρελε εξακολουθούν να είναι σε έναν ανανεωμένο κρικο.
Προσωπικά, ως θύμα της "Σχιζοφρένειας" όπου τραυματίστηκα σοβαρά στο πόδι από πτώση, πιστεύω πως δεν πρέπει να προστεθεί ούτε μια επιπλέον ασφάλεια, σε καμιά διαδρομή, είτε "δημοφιλή" (όπου κάποιοι επαγγελματίες βγάζουν το "ψωμί" τους) είτε μη δημοφιλή. Μόνο ανανεώσεις ασφαλειών πρέπει να γίνονται, με προτεραιότητα στα ρελέ όπου πολλές φορές κρέμονται μέχρι και 8 άτομα. Υπάρχουν εκατοντάδες σάπιες ασφάλειες που πρέπει να αλλαχτούν, πλακέτες ιδιοκατασκευής που πρέπει να αντικατασταθούν, χόρτα και χώματα σε σχισμές που πρέπει να καθαριστούν, μονοπάτια να ανοιχτούν και να συντηρηθούν, κλπ κλπ. Ας γίνει πρώτα αυτή η "βρώμικη" δουλειά και μετά συζητάμε τα υπόλοιπα. Όχι να περιμένουμε να φύγει ο Hasse από την μέση για να τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας.
Τα ίδια ισχύουν και για τη Βαράσοβα όπου σχεδόν οι μισές (από τις 120 περίπου) διαδρομές δεν γίνονται λόγω έλλειψης συντήρησης, δηλαδή καθαρισμού. Αλήθεια, πότε πήγαμε ομαδικά (ως σύλλογοι ή σχοινοσυντροφιές) να καθαρίσουμε διαδρομές, έστω όσες έχουμε εμείς οι ίδιοι ανοίξει ή θέλουμε να σκαρφαλώσουμε στο μέλλον; Ποιοι σύλλογοι ζήτησαν επιδότηση (από ΕΟΟΑ, Νομαρχία, Δήμο, κλπ) για συντήρηση αναρριχητικού πεδίου; Γενικά, εκτός από το να προσθέτουν οι επαγγελματίες του χώρου ασφάλειες σε "δημοφιλείς" διαδρομές που τους δίνουν πίσω χρήμα, τι έχουμε κάνει εμείς οι υπόλοιποι;
Τα ίδια ισχύουν και για τη Βαράσοβα όπου σχεδόν οι μισές (από τις 120 περίπου) διαδρομές δεν γίνονται λόγω έλλειψης συντήρησης, δηλαδή καθαρισμού. Αλήθεια, πότε πήγαμε ομαδικά (ως σύλλογοι ή σχοινοσυντροφιές) να καθαρίσουμε διαδρομές, έστω όσες έχουμε εμείς οι ίδιοι ανοίξει ή θέλουμε να σκαρφαλώσουμε στο μέλλον; Ποιοι σύλλογοι ζήτησαν επιδότηση (από ΕΟΟΑ, Νομαρχία, Δήμο, κλπ) για συντήρηση αναρριχητικού πεδίου; Γενικά, εκτός από το να προσθέτουν οι επαγγελματίες του χώρου ασφάλειες σε "δημοφιλείς" διαδρομές που τους δίνουν πίσω χρήμα, τι έχουμε κάνει εμείς οι υπόλοιποι;
Δηλαδή πόσες επιπλέον ασφάλειες έχουν τοποθετηθεί στα Μετέωρα, σε ποιες διαδρομές, έχουν ερωτηθεί οι ανοίξαντες?
Ακόμα και αν έχουν ερωτηθεί όμως, αυτό είναι αρκετό για να αλλάξει η ασφάλιση μιας διαδρομής?
Μήπως αυτό συνέβη κατόπιν κάποιου σοβαρού ατυχήματος? Ακόμα και έτσι να είναι όμως, πως μπορεί να γίνεται χωρίς συζήτηση μία τέτοιου είδους αλλαγή?
Επίσης, στην περιγραφή της Westkante, αναφέρεται ότι τοποθετήθηκαν επιπλέον ασφάλειες για να γίνει πιο ασφαλής και άρα πιο δημοφιλής, αυτό είναι θεμιτό???
Το συγκεκριμένο πεδίο χαρακτηρίζεται από μία δεδομένη Ανατολικογερμανική Σαξονική Νοοτροπία, όπου κύρια επιδίωξη είναι να αφήσουμε το βράχο όσο πιο καθαρό γίνεται, με τέτοιου είδους πρακτικές, κατά πόσο διατηρείται αυτή η παράδοση?? Και αυτή η παράδοση πόσο ταιριάζει στη δική μας??Μήπως αυτή η διαφορετική νοοτροπία, παράδοση και αναρριχητική ιστορία είναι που γεννά όλη αυτήν την προβληματική??
Από τα 70'S και 80's οπότε και ανοίχτηκαν αυτές οι διαδρομές στα Μετέωρα, πόσες αλλαγές έχουν γίνει χάρη της μεγαλύτερης ασφάλειας??
Οι πρωτοπόροι Ανατολικογερμανοί χρησιμοποιούσαν συνήθως ελάχιστα υλικά (2-3 κρίκους, σαξονικούς κόμπους, κ.τ.λ) αλλά κύρια ασφάλεια ήταν η ψυχραιμία τους, πόσες διαδρομές σήμερα γίνονται ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ανοίχτηκαν?
Αυτά για γόνιμο διάλογο, προβληματισμό και ανατροφοδότη, τα παραπάνω είναι κάποιες απορίες που καιρό είχα για τα Μετέωρα...
Ακόμα και αν έχουν ερωτηθεί όμως, αυτό είναι αρκετό για να αλλάξει η ασφάλιση μιας διαδρομής?
Μήπως αυτό συνέβη κατόπιν κάποιου σοβαρού ατυχήματος? Ακόμα και έτσι να είναι όμως, πως μπορεί να γίνεται χωρίς συζήτηση μία τέτοιου είδους αλλαγή?
Επίσης, στην περιγραφή της Westkante, αναφέρεται ότι τοποθετήθηκαν επιπλέον ασφάλειες για να γίνει πιο ασφαλής και άρα πιο δημοφιλής, αυτό είναι θεμιτό???
Το συγκεκριμένο πεδίο χαρακτηρίζεται από μία δεδομένη Ανατολικογερμανική Σαξονική Νοοτροπία, όπου κύρια επιδίωξη είναι να αφήσουμε το βράχο όσο πιο καθαρό γίνεται, με τέτοιου είδους πρακτικές, κατά πόσο διατηρείται αυτή η παράδοση?? Και αυτή η παράδοση πόσο ταιριάζει στη δική μας??Μήπως αυτή η διαφορετική νοοτροπία, παράδοση και αναρριχητική ιστορία είναι που γεννά όλη αυτήν την προβληματική??
Από τα 70'S και 80's οπότε και ανοίχτηκαν αυτές οι διαδρομές στα Μετέωρα, πόσες αλλαγές έχουν γίνει χάρη της μεγαλύτερης ασφάλειας??
Οι πρωτοπόροι Ανατολικογερμανοί χρησιμοποιούσαν συνήθως ελάχιστα υλικά (2-3 κρίκους, σαξονικούς κόμπους, κ.τ.λ) αλλά κύρια ασφάλεια ήταν η ψυχραιμία τους, πόσες διαδρομές σήμερα γίνονται ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ανοίχτηκαν?
Αυτά για γόνιμο διάλογο, προβληματισμό και ανατροφοδότη, τα παραπάνω είναι κάποιες απορίες που καιρό είχα για τα Μετέωρα...
Δημήτρη, μέσα από το post σου είδα τις σκέψεις μου γραμμένες, για μία ακόμα φορά!
Ευχαριστώ!
Επίσης θα ήθελα να σας κουράσω με τα παρακάτω.
Σε μία κοινωνία που μας μαθαίνει μόνο να πέρνουμε από τα έτοιμα, να καταναλώνουμε και να εκμεταλλευόμαστε με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για εμάς, δεν θα περίμενα διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσιάζει η πλειονότητα της αναρριχητικής/ορειβατικής μικρο-κοινωνίας μας. Θα περίμενα να δω γκρίνια για την κατάσταση που είναι οι διαδρομές, για την ελλειπή ή κακή ασφάλισή τους και για το πόσο επικίνδυνες είναι λόγο των παραπάνω. Και φυσικά λόγο των παραπάνω βλέπω προσπάθειες να ασφαλιστούν "καλύτερα" και με μεγαλύτερη συχνότητα, αλλάζοντας την φυσιογνωμία τους και με πλήρη έλλειψη σεβασμού προς τους ανθρώπους που έτσι κατάφεραν να τις ανοίξουν και με αυτή την ασφάλιση. Αυτό που παρατηρώ για μία ακόμα φορά είναι ενέργειες ώστε να φέρουμε τις διαδρομές στα μέτρα μας, συχνά χαμηλότερα από το επίπεδο των αναρριχητών που τις άνοιξαν αντί να προσπαθούμε εμείς να βελτιωθούμε ή να παραδεχτούμε πως δεν τις έχουμε. Γιατί για να κάνεις μία διαδρομή με ασφάλιση που χαρακτηρίζεται από κάποιους “ελλειπής” πρέπει να έχεις επίπεδο υψηλότερο από αυτό που απαιτείται από την διαδρομή ώστε να μην χαροπαλέψεις. Αλλιώς προσθέτεις μερικές πλακέτες και αράζεις πάνω τους μέχρι να βρείς την άκρη.
Το χειρότερο κατά την άποψή μου είναι ότι στην διαδικασία αυτή αλλωτριώνουμε με τις ίδιες νοοτροπίες και τους καινούργιους αναρριχητές. Στο όνομα της “εκπαίδευσης” αλλάζουμε την ασφάλιση διαδρομών με αποτέλσμα τις μεταβάλλουμε/μεταλλάσουμε. Οι καινούργιοι στην αναρρίχηση προφανώς δεν πρέπει να φοβηθούν, ούτε να μάθουν πως να αντιμετωπίζουν το φόβο τους. Δεν πρέπει να βρεθούν σε απρόσμενες καταστάσεις, ούτε να μπούν στη διαδικασία του να μάθουν πως να σκέφτονται και να αντιδρούν όταν αυτές θα έρθουν σε μία “άσχημα ασφαλισμένη” διαδρομή που δεν θα έχουμε προλάβει να “βελτιώσουμε”. Είναι αυτοί οι καινούργιοι που μετά από μερικά χρόνια ενασχόλησης θα βγούνε στα βράχια και στα βουνά και θα ανοίξουν καινούργιες εμπνευσμένες διαδρομές; Που θα σπρώξουν τα όρια μας και θα βάλλουν προκλίσεις στους επόμενους; Εύχομαι να είναι γιατί αλλιώς βαδίζουμε σε πολύ λάθος μονοπάτια.
Έχοντας ομολογουμένως μικρή αναρριχητική εμπειρία σε σχέση με όσους γνωρίζω που “μεταλλάσουν” την ασφάλιση στις διαδρομές, μπορώ τουλάχιστον να αναφέρω πως 2 χρόνια που σκαρφάλωνα στην Αγγλία αυτοί οι “περίεργοι” τύποι δεν φρόντισαν ούτε μία τόση δα διαδρομούλα να είναι φιλική προς τους νέους. Και οι καινούργιοι στο παιχνίδι, με καρύδια μαθαίνουν. Και αν μπούν σε διαδρομή πιο δύσκολη από τις δυνατότητές τους και καταλήξουν τελικά σε νοσοκομείο ή ανάπηροι δεν θα πούνε πως έφταιγε η διαδρομή και η ασφάλισή της. Έφταιγαν οι ίδιοι που δεν την είχαν, όπως αυτός που την έκανε με αυτό τον τρόπο. Πέρνουν μόνοι την ευθύνη των πράξεών τους και της απόφασης τους να ασχοληθούν με μία επικίνδυνη δραστηριότητα. Δεν το αναφέρω ως το ιδεατό (αν και κατά την άποψή μου επιθημιτό), απλά αναφέρω πως έχουν εκεί τα πράγματα και μπορεί να είναι λάθος ή να μη συμφωνούμε καθόλου. Πάντως στην προσπάθειά μας να φέρουμε κόσμο στον “χώρο” αυτό έχουμε την τάση να μειώνουμε την επικινδυνότητα που υπάρρχει και μετά τρέχουμε να κάνουμε τις διαδρομές ασφαλείς για να ανταποκρίνονται στην μη-επικινδυνότητα που έχουμε περιγράψει.
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.
ΥΓ. Δεν μπόρεσα να μεγαλώσω τη γραματοσειρά.
Ευχαριστώ!
Επίσης θα ήθελα να σας κουράσω με τα παρακάτω.
Σε μία κοινωνία που μας μαθαίνει μόνο να πέρνουμε από τα έτοιμα, να καταναλώνουμε και να εκμεταλλευόμαστε με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για εμάς, δεν θα περίμενα διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσιάζει η πλειονότητα της αναρριχητικής/ορειβατικής μικρο-κοινωνίας μας. Θα περίμενα να δω γκρίνια για την κατάσταση που είναι οι διαδρομές, για την ελλειπή ή κακή ασφάλισή τους και για το πόσο επικίνδυνες είναι λόγο των παραπάνω. Και φυσικά λόγο των παραπάνω βλέπω προσπάθειες να ασφαλιστούν "καλύτερα" και με μεγαλύτερη συχνότητα, αλλάζοντας την φυσιογνωμία τους και με πλήρη έλλειψη σεβασμού προς τους ανθρώπους που έτσι κατάφεραν να τις ανοίξουν και με αυτή την ασφάλιση. Αυτό που παρατηρώ για μία ακόμα φορά είναι ενέργειες ώστε να φέρουμε τις διαδρομές στα μέτρα μας, συχνά χαμηλότερα από το επίπεδο των αναρριχητών που τις άνοιξαν αντί να προσπαθούμε εμείς να βελτιωθούμε ή να παραδεχτούμε πως δεν τις έχουμε. Γιατί για να κάνεις μία διαδρομή με ασφάλιση που χαρακτηρίζεται από κάποιους “ελλειπής” πρέπει να έχεις επίπεδο υψηλότερο από αυτό που απαιτείται από την διαδρομή ώστε να μην χαροπαλέψεις. Αλλιώς προσθέτεις μερικές πλακέτες και αράζεις πάνω τους μέχρι να βρείς την άκρη.
Το χειρότερο κατά την άποψή μου είναι ότι στην διαδικασία αυτή αλλωτριώνουμε με τις ίδιες νοοτροπίες και τους καινούργιους αναρριχητές. Στο όνομα της “εκπαίδευσης” αλλάζουμε την ασφάλιση διαδρομών με αποτέλσμα τις μεταβάλλουμε/μεταλλάσουμε. Οι καινούργιοι στην αναρρίχηση προφανώς δεν πρέπει να φοβηθούν, ούτε να μάθουν πως να αντιμετωπίζουν το φόβο τους. Δεν πρέπει να βρεθούν σε απρόσμενες καταστάσεις, ούτε να μπούν στη διαδικασία του να μάθουν πως να σκέφτονται και να αντιδρούν όταν αυτές θα έρθουν σε μία “άσχημα ασφαλισμένη” διαδρομή που δεν θα έχουμε προλάβει να “βελτιώσουμε”. Είναι αυτοί οι καινούργιοι που μετά από μερικά χρόνια ενασχόλησης θα βγούνε στα βράχια και στα βουνά και θα ανοίξουν καινούργιες εμπνευσμένες διαδρομές; Που θα σπρώξουν τα όρια μας και θα βάλλουν προκλίσεις στους επόμενους; Εύχομαι να είναι γιατί αλλιώς βαδίζουμε σε πολύ λάθος μονοπάτια.
Έχοντας ομολογουμένως μικρή αναρριχητική εμπειρία σε σχέση με όσους γνωρίζω που “μεταλλάσουν” την ασφάλιση στις διαδρομές, μπορώ τουλάχιστον να αναφέρω πως 2 χρόνια που σκαρφάλωνα στην Αγγλία αυτοί οι “περίεργοι” τύποι δεν φρόντισαν ούτε μία τόση δα διαδρομούλα να είναι φιλική προς τους νέους. Και οι καινούργιοι στο παιχνίδι, με καρύδια μαθαίνουν. Και αν μπούν σε διαδρομή πιο δύσκολη από τις δυνατότητές τους και καταλήξουν τελικά σε νοσοκομείο ή ανάπηροι δεν θα πούνε πως έφταιγε η διαδρομή και η ασφάλισή της. Έφταιγαν οι ίδιοι που δεν την είχαν, όπως αυτός που την έκανε με αυτό τον τρόπο. Πέρνουν μόνοι την ευθύνη των πράξεών τους και της απόφασης τους να ασχοληθούν με μία επικίνδυνη δραστηριότητα. Δεν το αναφέρω ως το ιδεατό (αν και κατά την άποψή μου επιθημιτό), απλά αναφέρω πως έχουν εκεί τα πράγματα και μπορεί να είναι λάθος ή να μη συμφωνούμε καθόλου. Πάντως στην προσπάθειά μας να φέρουμε κόσμο στον “χώρο” αυτό έχουμε την τάση να μειώνουμε την επικινδυνότητα που υπάρρχει και μετά τρέχουμε να κάνουμε τις διαδρομές ασφαλείς για να ανταποκρίνονται στην μη-επικινδυνότητα που έχουμε περιγράψει.
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.
ΥΓ. Δεν μπόρεσα να μεγαλώσω τη γραματοσειρά.
Re: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΑΣ
Τα'πες όλα Άλεξ σε 5 αράδες...AlexHwaRang wrote:Πέρα από την ανανέωση. Εκεί που δεν παίρνει, ή υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σκοτωθείς καλό είναι να μπαίνει και καμιά επιπλεόν πλακέτα. Αλλα τώρα είναι δυνατόν να κάνεις την Σχιζοφρένια και σε όλη την διαδρομή να έχουν μπεί τρια φρεντς και ένα καρύδι??!!!
Που βαδίζουμε.?
Κατα τα άλλα, τα πρώτα ρελε εξακολουθούν να είναι σε έναν ανανεωμένο κρικο.
Τα Μετέωρα είναι αυτό που είναι και πρέπει να παραμείνουν ως έχουν. Αυτή είναι η δική μου άποψη.
Το αν πρέπει ή αν μπορούμε ( θέλουμε ) να διατηρούμε την ίδια νοοτροπία στα επόμενα χρόνια είναι μία μεγάλη συζήτηση που ίσως το αποτέλεσμα της να μας δυσαρεστεί.
Ένα αποτέλεσμα που θα μας δήξει ότι τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση με τη σπορ αναρρίχηση αλλά και το bulder δεν είναι μόδα αλλά η νέα τάξη πραγμάτων.
Μια νέα τάξη που μπορεί να μη μας βρίσκει όλους σύμφωνους αλλά είναι εδώ για να μας δήξει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα και πόσο δύσκολο είναι πλέον να τα αλλάξουμε.
Το αν πρέπει ή αν μπορούμε ( θέλουμε ) να διατηρούμε την ίδια νοοτροπία στα επόμενα χρόνια είναι μία μεγάλη συζήτηση που ίσως το αποτέλεσμα της να μας δυσαρεστεί.
Ένα αποτέλεσμα που θα μας δήξει ότι τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση με τη σπορ αναρρίχηση αλλά και το bulder δεν είναι μόδα αλλά η νέα τάξη πραγμάτων.
Μια νέα τάξη που μπορεί να μη μας βρίσκει όλους σύμφωνους αλλά είναι εδώ για να μας δήξει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα και πόσο δύσκολο είναι πλέον να τα αλλάξουμε.
-
angelobike
- Posts: 225
- Joined: 20 Apr 2007 19:52
- Location: athina
- Contact:
Μιας και λέμε όλοι την αποψη μας, λέω να την πω και εγω, μιας και γύρισα χτες από τα Μετέωρα και τα έχω πρόσφατα!
Διαδρομή που εχει ανοιχτεί από κάποιον άλλο, σε σεβασμό στο πρόσωπο του, δεν πρέπει να την αλλάζουμε.
Σε διαδρομή καινούργια ακολουθούμε πιστεύω το στυλ που θελουμε και όχι το στυλ της περιοχής. Προσωπικά εμενα δεν μου ταιριάζει το στυλ της Σαξωνίας και αν ανοιγα νέα διαδρομή στα Μετέωρα θα την ανοιγα με περισσότερες ασφάλειες.
Νομίζω ότι υποβιβάζουμε την αξία της ανθρωπινης ζωής. Στα Μετέωρα ειδικά, ακόμα και αν "εχεις" την διαδρομή, μπορεις να βρεθείς πολυυυύ μα πολυυυυύ χαμηλά, επειδή εφυγε ενα χαλικάκι. Κριμα δεν είναι να συναντήσεις τους προγόνους σου, επειδή εφυγε ενα πετραδάκι;
Κατα τα αλλα συμφωνώ με το Δημήτρη, ότι τα ρελέ πρέπει να αλλαχτούν και να προστεθεί οπωσδήποτε δεύτερος κρίκος.
Που θα βρεθούν τα λεφτά και ποιοί θα το κάνουν αυτό είναι ένα άλλο θέμα!!!
ΥΓ Σούπερ ήταν στα Μετέωρα, ακόμα και με την βροχή!
Διαδρομή που εχει ανοιχτεί από κάποιον άλλο, σε σεβασμό στο πρόσωπο του, δεν πρέπει να την αλλάζουμε.
Σε διαδρομή καινούργια ακολουθούμε πιστεύω το στυλ που θελουμε και όχι το στυλ της περιοχής. Προσωπικά εμενα δεν μου ταιριάζει το στυλ της Σαξωνίας και αν ανοιγα νέα διαδρομή στα Μετέωρα θα την ανοιγα με περισσότερες ασφάλειες.
Νομίζω ότι υποβιβάζουμε την αξία της ανθρωπινης ζωής. Στα Μετέωρα ειδικά, ακόμα και αν "εχεις" την διαδρομή, μπορεις να βρεθείς πολυυυύ μα πολυυυυύ χαμηλά, επειδή εφυγε ενα χαλικάκι. Κριμα δεν είναι να συναντήσεις τους προγόνους σου, επειδή εφυγε ενα πετραδάκι;
Κατα τα αλλα συμφωνώ με το Δημήτρη, ότι τα ρελέ πρέπει να αλλαχτούν και να προστεθεί οπωσδήποτε δεύτερος κρίκος.
Που θα βρεθούν τα λεφτά και ποιοί θα το κάνουν αυτό είναι ένα άλλο θέμα!!!
ΥΓ Σούπερ ήταν στα Μετέωρα, ακόμα και με την βροχή!
ΑΣΣΑΡΙΩΤΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΕΟΔ ΑΤΤΙΚΗΣ
Τεράστιο το θέμα και ατελείωτη η συζήτηση γύρω από το θέμα. Είναι γεγονός οτι "αναρρίχηση" και "ηθική" δεν σημαίνει το ίδιο για όλους όσους ονομάζονται "αναρριχητές" πράγμα που είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς.
Αν και είμαι πολύ "χαμηλού επιπέδου" όσον αφορά την trad αναρρίχηση και σκαρφαλών κατά 90% σπόρ, συμφωνώ ότι κάθε διαδρομή πρέπει να παραμένει όπως ανοίχτηκε. Ακόμη συμφωνώ στη χρήση των ελάχιστων δυνατών ασφαλειών Βεβαια, αλήθεια τι ακριβώς σημαίνει ελάχιστες? με βάση το επίπεδο ποιανού? O Mc Leod έκανε 8c+ με καρύδια άρα κάτω από 8c+ είναι δυνατή η επανάληψη με καρύδια, άρα να μη βάζουμε γκολό?Τι ακριβώς σημαίνει βάζουμε μόνο στα "δύσκολα"?δύσκολα για ποιόν?Η θα βάζουμε η όχι.
Ας μήν υποκρινόμαστε και ας αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε, στην Αγγλία π.χ. είπανε OXI γκολό στο gritstone και το εννοούνε. Στην Κάλυμνο είπαμε οτι θα είναι σπορ και είναι.
Όχι "στα έυκολα καρύδια και στα δύσκολα πλακέτες" γιατί αμέσως ερχόμαστε στον παραλογισμό που περιέγραψα παραπάνω...
Αν και είμαι πολύ "χαμηλού επιπέδου" όσον αφορά την trad αναρρίχηση και σκαρφαλών κατά 90% σπόρ, συμφωνώ ότι κάθε διαδρομή πρέπει να παραμένει όπως ανοίχτηκε. Ακόμη συμφωνώ στη χρήση των ελάχιστων δυνατών ασφαλειών Βεβαια, αλήθεια τι ακριβώς σημαίνει ελάχιστες? με βάση το επίπεδο ποιανού? O Mc Leod έκανε 8c+ με καρύδια άρα κάτω από 8c+ είναι δυνατή η επανάληψη με καρύδια, άρα να μη βάζουμε γκολό?Τι ακριβώς σημαίνει βάζουμε μόνο στα "δύσκολα"?δύσκολα για ποιόν?Η θα βάζουμε η όχι.
Ας μήν υποκρινόμαστε και ας αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε, στην Αγγλία π.χ. είπανε OXI γκολό στο gritstone και το εννοούνε. Στην Κάλυμνο είπαμε οτι θα είναι σπορ και είναι.
Όχι "στα έυκολα καρύδια και στα δύσκολα πλακέτες" γιατί αμέσως ερχόμαστε στον παραλογισμό που περιέγραψα παραπάνω...
Αθλητική αναρρίχηση;
Φίλε Ant δες το και λίγο αλλιώς. Καταρχήν, αθλητική αναρρίχηση ξεκινά πάνω από το 7α ως γνωστόν, πριν αυτό που γίνετai είναι απλά fan... Οι πλακέτες μπήκαν κυρίως γι' αυτόν τον λόγο στην Κάλυμνο δηλαδή για τους τουρίστες! Να πηγαίνουμε όλοι εκεί και να το φχαριστιώμαστε. Καθόλου άσχημα, γουστάρω πολύ! Τα Μετέωρα τώρα είναι για μια άλλη κατηγορία, ας πούμε για τους ...ψυχάκιδες, ειδικά οι σχισμές, αφού πάντα στους τοίχους υπήρχε μπόλικο σίδερο. Και πάλι γουστάρω! Δεν είναι ωραίο σε μια μικρή χώρα σαν τη δική μας κανείς να βρίσκει ότι θέλει; Αυτό που έγινε τώρα στα Μετέωρα -τεως πιο διάσημου πεδίου της χώρας- προέρχεται μάλλον από το κόμπλεξ της Καλύμνου -νυν πιο διάσημου πεδίου της χώρας-. Η ντόπια αναρριχητική κοινότητα που είναι και ο θεματοφύλακας του χώρου, τι λέει άραγε γι' αυτά; Alex, η σχιζοφρένεια πάντα για αδερφές ήταν...
WU
WU
Πάντως, ας μην το παρακάνουμε, τα Μετέωρα ακόμη έχουν "χαρακτήρα" και αντιστεκονται ακόμη στις πιέσεις. Όσον αφορά τώρα τον παραλογισμό που ανέφερε ο Ant, αυτός δεν έχει να κάνει με τη δυσκολία μιας διαδρομής, άλλωστε ανοίγονται και εδώ πολύ δυσκολες χωρίς πολλές ασφάλειες, αλλά περισσότερο με τη φυσιογνωμία του πεδίου. Ο ασβετόλιθος είναι αλήθεια ότι την τραβάει την πλακέτα, αλλά πετρώματα όχι! Αυτό δεν είναι κακό.
Φιλε Γιωργο, απλά αυτό που με χαλάει λίγο είναι οτι συνήθως οι "καλοί" είναι αυτοί που αποφασίζουν που πρέπει να μπούν πλακέτες και πού όχι.
Δηλ στο 7α να μπεί πλακέτα αλλά στο 6β που είναι παιχνιδάκι γι'αυτούς όχι. Δέν είναι λίγο υποκρισία? Αν ερχόταν δηλ στην Ελλάδα 10 ψυχάκηδες Άγγλοι και μας λέγαν οτι η σπόρ αναρρίχηση ξεκινά από το 8α και πάνω και οτι οτιδήποτε κάτω από αυτό είναι fun και να μή βάζουμε γκολό πώς θα αντιδρούσαμε?
Δηλ στο 7α να μπεί πλακέτα αλλά στο 6β που είναι παιχνιδάκι γι'αυτούς όχι. Δέν είναι λίγο υποκρισία? Αν ερχόταν δηλ στην Ελλάδα 10 ψυχάκηδες Άγγλοι και μας λέγαν οτι η σπόρ αναρρίχηση ξεκινά από το 8α και πάνω και οτι οτιδήποτε κάτω από αυτό είναι fun και να μή βάζουμε γκολό πώς θα αντιδρούσαμε?
-
AlexHwaRang
- Posts: 449
- Joined: 01 Jul 2007 16:33
Έτσι ανοίχτηκε
Δηλαδή αυτοί που πρωτοανέβηκαν από εκεί θέλαν για τους εαυτούς αυτές τις ασφάλειες. Δεν είχαν απαραίτητα στο μυαλό τους την ασφάλεια των επαναληψάκιδων. Στα χρόνια του Messner ήταν κάτι σαν ντροπή να αφήνεις καρφιά. Ελιτίστικο?
Επιπλέον, ένας λόγος που η αναρρίχηση βουνού-αλπινισμός είναι το πιο ολοκληρωμένο άθλημα είναι ότι η κάθε διαδρομή ξεκινά πολύ πριν την σκαρφαλώσουμε. Ξεκινά σε εκείνο το στάδιο που την πρωτοοραματζόμαστε και ζυγίζουμε τους παράγοντες σε σχέση με τον εαυτό μας και τις λύσεις που μπορούμε να δώσουμε. Η ασφάλεια της διαδρομής είναι ένας από αυτούς τους παράγοντες.
Τέλος, όσο και αν φοβόμαστε να το παραδεχτούμε, η αναρρίχηση βουνού-αλπινισμός είναι πολύ επικίνδυνο άθλημα τόσο με αντικειμενικούς όσο και με υποκειμενικούς κινδυνους.
Επιπλέον, ένας λόγος που η αναρρίχηση βουνού-αλπινισμός είναι το πιο ολοκληρωμένο άθλημα είναι ότι η κάθε διαδρομή ξεκινά πολύ πριν την σκαρφαλώσουμε. Ξεκινά σε εκείνο το στάδιο που την πρωτοοραματζόμαστε και ζυγίζουμε τους παράγοντες σε σχέση με τον εαυτό μας και τις λύσεις που μπορούμε να δώσουμε. Η ασφάλεια της διαδρομής είναι ένας από αυτούς τους παράγοντες.
Τέλος, όσο και αν φοβόμαστε να το παραδεχτούμε, η αναρρίχηση βουνού-αλπινισμός είναι πολύ επικίνδυνο άθλημα τόσο με αντικειμενικούς όσο και με υποκειμενικούς κινδυνους.
Φίλε Ant η συζήτηση αυτή μπορεί να έχει νόημα μόνο αν έχουμε όλοι κοινή βάση από την οποία ξεκινάμε. Λες κάποια πράγματα που δεν εφαρμόζονται πουθενά. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν είναι υποχρεωτική η χρήση ή όχι πλακετών. Αυτό γίνεται μόνο σε συγκεκριμένα πεδία, ανάλογα με το είδος του βράχου, την ιστορική του σημασία, κλπ. Επίσης, όπου υπάρχουν περιορισμοί, αυτοί είναι για ΜΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ασφαλειών και όχι για ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ. Μόνο για την Κάλυμνο υπονοήθηκε κάτι τέτοιο (δηλαδή ότι η τοποθέτηση πυκνών ασφαλειών είναι υποχρεωτική) στο επίσημο site του Δήμου Καλύμνου και φυσικά διαφωνώ. Αλλά εγώ (ή άλλοι πολύ καλύτεροι από μένα) δεν πήγα στην Κάλυμνο να ανοίξω διαδρομή με καρύδια. Ούτε έγραψα πουθενά ότι πρέπει εκεί να ξηλωθούν ασφάλειες (αν και θα μπορούσε κάποιος να έχει σοβαρές αντιρρήσεις για τους σταλακτίτες που πέφτουν θύματά μας ενώ χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργηθούν και αλλού φυλάσσονται σαν κοσμήματα και απαγορεύεται ακόμη και να τους αγγίξεις). Πήγα μόνο για να σκαρφαλώσω (και γούσταρα όπως λέει ο voutiros). Γιατί λοιπόν κάποιος να πάει να γαζώσει τα Μετέωρα; Όσον αφορά το μέτρο του εύκολου ή δύσκολου που αναφέρεις, είναι ξεκάθαρο: όταν ανοίξεις εσύ μια διαδρομή και χρησιμοποιήσεις στη δημοσίευσή της τέτοιες εκφράσεις, αναφέρεσαι στον εαυτό σου, δηλαδή στο δικό σου εύκολο ή δύσκολο, ενώ αν ανοίξει μιαν άλλη ο Τορέλι, εκείνος θα αναφέρεται στο δικό του εύκολο ή δύσκολο. Δηλαδή τι προτείνεις να κάνει ο Τορέλι; Όταν ανοίγει μια διαδρομή και συναντήσει μια πανέμορφη σχισμή που παίρνει τέλειες φυσικές ασφάλειες αλλά είναι στο VII, τότε αντί να χώσει μέσα ένα καρύδι και να συνεχίσει, να σταματήσει και να σκεφτεί "Τι θα κάνει ο φίλος μου ο Δημήτρης όταν προσπαθήσει να την επαναλάβει; Μήπως πρέπει να του βάλω μια πλακέτα να μην την ακούσει ο καημένος;". Και αν η διαδρομή ήταν στο Cerro Torre; Αυτό θα έπρεπε να κάνει κρεμασμένος, ας πούμε, σ' ένα τοίχο για 7η μέρα;
Πρέπει να καταλάβουμε ότι αθλητική και παραδοσιακή αναρρίχηση είναι δυο εντελώς διαφορετικά αθλήματα. Οι κανόνες και των δυο πρέπει να είναι αποδεκτοί και σεβαστοί από όλους και να μην προσπαθούμε να αλλάξουμε το ένα προς την πλευρά του άλλου. Στα πλαίσια της ελευθερίας που σου δίνει το άθλημα, όταν ανοίγεις δική σου διαδρομή, θα πρέπει να αποφασίζεις εσύ τι θα βάλεις και που θα το βάλεις (βλ. Βαράσοβα). Διαδρομή άλλου δεν πρέπει να την τροποποιείς, ακόμη και αν συμφωνήσει αυτός που την άνοιξε, γιατί αυτό υποβαθμίζει την αξία της προσπάθειας όσων την έχουν επαναλάβει μέχρι εκείνη τη στιγμή με τις αρχικές συνθήκες.
Μέχρι τώρα κάπως έτσι λειτουργούσαμε, αν και πάντα υπήρχαν (και θα υπάρχουν) εξαιρέσεις και παραβιάσεις των άγραφων κανόνων. Όμως ο καθένας μας, και κυρίως όποιος ανοίγει διαδρομές οι οποίες καταγράφονται και επαναλαμβάνονται για πολλά χρόνια μετά, κρίνεται από το έργο του και τις πράξεις του. Άλλη θέση παίρνει στο βάθρο της αναρριχητικής μας ιστορίας ο Α, άλλη ο Β, άλλη ο Γ, κλπ. Εμείς ας φροντίζουμε να βελτιωνόμαστε με συνεχή προπόνηση και να γινόμαστε καλύτεροι, κάνοντας αυτό που μας αρέσει, εκεί που μας αρέσει, χωρίς να βάζουμε τις αρχές των άλλων στο δικό μας καλούπι. Βράχια υπάρχουν άπειρα, για όλα τα γούστα.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι αθλητική και παραδοσιακή αναρρίχηση είναι δυο εντελώς διαφορετικά αθλήματα. Οι κανόνες και των δυο πρέπει να είναι αποδεκτοί και σεβαστοί από όλους και να μην προσπαθούμε να αλλάξουμε το ένα προς την πλευρά του άλλου. Στα πλαίσια της ελευθερίας που σου δίνει το άθλημα, όταν ανοίγεις δική σου διαδρομή, θα πρέπει να αποφασίζεις εσύ τι θα βάλεις και που θα το βάλεις (βλ. Βαράσοβα). Διαδρομή άλλου δεν πρέπει να την τροποποιείς, ακόμη και αν συμφωνήσει αυτός που την άνοιξε, γιατί αυτό υποβαθμίζει την αξία της προσπάθειας όσων την έχουν επαναλάβει μέχρι εκείνη τη στιγμή με τις αρχικές συνθήκες.
Μέχρι τώρα κάπως έτσι λειτουργούσαμε, αν και πάντα υπήρχαν (και θα υπάρχουν) εξαιρέσεις και παραβιάσεις των άγραφων κανόνων. Όμως ο καθένας μας, και κυρίως όποιος ανοίγει διαδρομές οι οποίες καταγράφονται και επαναλαμβάνονται για πολλά χρόνια μετά, κρίνεται από το έργο του και τις πράξεις του. Άλλη θέση παίρνει στο βάθρο της αναρριχητικής μας ιστορίας ο Α, άλλη ο Β, άλλη ο Γ, κλπ. Εμείς ας φροντίζουμε να βελτιωνόμαστε με συνεχή προπόνηση και να γινόμαστε καλύτεροι, κάνοντας αυτό που μας αρέσει, εκεί που μας αρέσει, χωρίς να βάζουμε τις αρχές των άλλων στο δικό μας καλούπι. Βράχια υπάρχουν άπειρα, για όλα τα γούστα.
Καλά είναι φοβερό Δώσε σε αναρριχητές να μιλήσουν για γκολο και την ψυχή τους πάρε...
Είναι τόσο ανούσια αυτή η συζήτηση όσο και η ίδια η ασχολία μας. Ανοίγουμε μια διαδρομή, τα ξηλώνουμε από πάνω, βλάστηση πέτρες, ζωντανά, καρφώνουμε και 2-3 αλυσίδες να σκουριάζουν και μετά βαυκαλιζόμαστε για το +/- 1 γκολο
Δυστυχώς αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να προστατέψoυμε τα βράχια καλύτερα να μείνουμε μακριά από αυτά και εκεί που ανηκουμε - στο έδαφος δηλαδή. Αλλιώς μάγκες τουμπέκι γιατι μας βλέπουνε...
Είναι τόσο ανούσια αυτή η συζήτηση όσο και η ίδια η ασχολία μας. Ανοίγουμε μια διαδρομή, τα ξηλώνουμε από πάνω, βλάστηση πέτρες, ζωντανά, καρφώνουμε και 2-3 αλυσίδες να σκουριάζουν και μετά βαυκαλιζόμαστε για το +/- 1 γκολο
Δυστυχώς αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να προστατέψoυμε τα βράχια καλύτερα να μείνουμε μακριά από αυτά και εκεί που ανηκουμε - στο έδαφος δηλαδή. Αλλιώς μάγκες τουμπέκι γιατι μας βλέπουνε...
Φοβόμουν οτι θα παερξηγηθώ και παρεξηγήθηκα:(
Νομίζω οτι ουδέποτε τάχθηκα υπέρ της τοποθέτησης πλακετών παντού, το αντίθετο μάλιστα ανέφερα στα προηγούμενα post μου τη σημασία της διατήρησης μιας διαδρομής όπως ανοίχτηκε.
Δε μίλησα για υποχρεωτικούς κανόνες, κατα τη γνώμη μου δε χωρούν νόμοι στην αναρρίχηση, αλλά για οδηγίες που εθελούσια θα σεβόμαστε (άλλωστε αναγνωρίζω οτι εσείς οι παλιοί ξέρετε καλύτερα τι θα πεί σεβασμός στο βουνό απ'οτι εγώ).
Και για να μην παρερμηνευτώ ξανά: σέβομαι και εκτιμώ όλους όσους ανοίγουν διαδρομές και αφιερώνουν πολυ κόπο και χρόνο για να μπορώ εγώ ο επαναληψάκιας να κρέμομαι σε διαδρομές που είναι πάνω απο το επίπεδο μου.
Απλώς υποστήριξα οτι δεν υπάρχει ευκολο και δύσκολο παρά μόνο μέσα απο το μάτι αυτού που ανοίγει τη διαδρομή. Όπως και να το κάνουμε, το να λέει κάποιος οτι π.χ. στο 8 εβαλα γκολό επειδή ειναι δυσκολο και στο 6 όχι επειδη ειναι ευκολο δεν έχει νόημα.
Νομίζω οτι ουδέποτε τάχθηκα υπέρ της τοποθέτησης πλακετών παντού, το αντίθετο μάλιστα ανέφερα στα προηγούμενα post μου τη σημασία της διατήρησης μιας διαδρομής όπως ανοίχτηκε.
Δε μίλησα για υποχρεωτικούς κανόνες, κατα τη γνώμη μου δε χωρούν νόμοι στην αναρρίχηση, αλλά για οδηγίες που εθελούσια θα σεβόμαστε (άλλωστε αναγνωρίζω οτι εσείς οι παλιοί ξέρετε καλύτερα τι θα πεί σεβασμός στο βουνό απ'οτι εγώ).
Και για να μην παρερμηνευτώ ξανά: σέβομαι και εκτιμώ όλους όσους ανοίγουν διαδρομές και αφιερώνουν πολυ κόπο και χρόνο για να μπορώ εγώ ο επαναληψάκιας να κρέμομαι σε διαδρομές που είναι πάνω απο το επίπεδο μου.
Απλώς υποστήριξα οτι δεν υπάρχει ευκολο και δύσκολο παρά μόνο μέσα απο το μάτι αυτού που ανοίγει τη διαδρομή. Όπως και να το κάνουμε, το να λέει κάποιος οτι π.χ. στο 8 εβαλα γκολό επειδή ειναι δυσκολο και στο 6 όχι επειδη ειναι ευκολο δεν έχει νόημα.
Αντ κανένας δε σε παρεξήγησε. Απλά όλοι γουστάρουμε το θέμα, οπότε -μεταξύ μας- καλά κάνεις και λές αυτά, έτσι όπως τα λές.
Το ζήτημα της ασφάλειας πάντως δεν έχει να κάνει καθόλου με τη βαθμολογία ή για να το πω διαφορετικά με την ικανότητα κάποιου να σκαρφαλώνει με άνεση κάποιο βαθμό ή όχι. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα εδώ: Τορέλι, ο τύπος αυτός ό,τι σκαρφαλώνει με πλακέτες πια το κάνει και με καρυδάκια (τελευταία και με πιολέ-κραμπόν!). Όμως μετά από αυτόν υπάρχουν και άλλοι πολλοί (παλιοί και νέοι) που δεν σκαρφλώνουν μόνο για την βαθμολογία, όσο χαζόκαι να ακούγεται αυτό σε ένα νέο σπορκλαιμπα. Υπάρχουν και άλλα πράγματα βαθύτερα που νομίζω ότι λίγο πολύ μας έλκουν όλους εμάς που γουστάρουμε την αναρρίχηση. Το θέμα ασφαλειών κυρίως έχει να κάνει με την αισθητική προσέγγιση της δραστηριότητας ή για να το κάνω πιο απλό, με το στυλ. Φίλε, ακόμη και αυτοί που εμπνεύστηκαν την Κάλυμνο και οι πιο πορωμένοι ασφαλειάκιδες, ξέρουν καλά ότι το απόλυτο στυλ στην αναρρίχηση είναι το καθαρό: το να βγεις από μια ορθοπλαγιά με τα ελάχιστα τεχνητά μέσα, αφήνοντας τα λιγότερα δυνατά σημάδια πίσω σου. Έτσι γενιές και γενιές αναρριχητών όριζαν την εντιμότητα και την ευγένεια στη δράση τους και όχι με αριθμούς.
Ύστερα είναι και το άλλο. Ο Planar σωστά είπε ότι μόνο η παρουσία μας φτάνει για να ενοχλήσει εκεί. Αργά ή γρήγορα θα έχουμε και εμείς προβλήματα με τους οικολόγους γιατί πραγματικά επιβαρύνουμε. Το να υπάρχουν περιορισμοί λοιπόν στη χρήση ενός πεδίου είμαι σίγουρος ότι στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα μας βοηθήσει, όπως κάτι τέτοιο βοήθησε άλλες αναρριχητικές κοινότητες: αν για πχ είχαν αφήσει χύμα το Yosemite να κάνει ο καθένας ότι θέλει, από τη δεκαετία του '70, η κυβέρνηση σίγουρα θα είχε πια απαγορεύσει την αναρρίχηση εκεί, ανάλογα και για το Peak District στη Βρετανία, τον Έλβα στη Σαξωνία, τα βράχια της Αυστραλίας και γενικά σε πολλά αναρριχητικά πεδία που βρίσκονται σε ευαίσθητο περιβάλλον. Προσέξτε δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Κάποιοι ήδη έχουν παρατηρήσει ότι αρχίζουν να εκλίπουν οι ασπροπάρηδες από τα Μετέωρα ή ότι οι αναρριχητές στην Πεντέλη σκαρφαλώνουν πάνω σε ένα μοναδικό αρχαίο λατομείο (στο οποίο κάποιοι δυστηχώς εξακολουθούν να ανοίγουν νέες διαδρομές και να τις καρφώνουν...). Αυτά κάποια στιγμή θα τα βρούμε μπροστά μας.
ΒΟΥ
Το ζήτημα της ασφάλειας πάντως δεν έχει να κάνει καθόλου με τη βαθμολογία ή για να το πω διαφορετικά με την ικανότητα κάποιου να σκαρφαλώνει με άνεση κάποιο βαθμό ή όχι. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα εδώ: Τορέλι, ο τύπος αυτός ό,τι σκαρφαλώνει με πλακέτες πια το κάνει και με καρυδάκια (τελευταία και με πιολέ-κραμπόν!). Όμως μετά από αυτόν υπάρχουν και άλλοι πολλοί (παλιοί και νέοι) που δεν σκαρφλώνουν μόνο για την βαθμολογία, όσο χαζόκαι να ακούγεται αυτό σε ένα νέο σπορκλαιμπα. Υπάρχουν και άλλα πράγματα βαθύτερα που νομίζω ότι λίγο πολύ μας έλκουν όλους εμάς που γουστάρουμε την αναρρίχηση. Το θέμα ασφαλειών κυρίως έχει να κάνει με την αισθητική προσέγγιση της δραστηριότητας ή για να το κάνω πιο απλό, με το στυλ. Φίλε, ακόμη και αυτοί που εμπνεύστηκαν την Κάλυμνο και οι πιο πορωμένοι ασφαλειάκιδες, ξέρουν καλά ότι το απόλυτο στυλ στην αναρρίχηση είναι το καθαρό: το να βγεις από μια ορθοπλαγιά με τα ελάχιστα τεχνητά μέσα, αφήνοντας τα λιγότερα δυνατά σημάδια πίσω σου. Έτσι γενιές και γενιές αναρριχητών όριζαν την εντιμότητα και την ευγένεια στη δράση τους και όχι με αριθμούς.
Ύστερα είναι και το άλλο. Ο Planar σωστά είπε ότι μόνο η παρουσία μας φτάνει για να ενοχλήσει εκεί. Αργά ή γρήγορα θα έχουμε και εμείς προβλήματα με τους οικολόγους γιατί πραγματικά επιβαρύνουμε. Το να υπάρχουν περιορισμοί λοιπόν στη χρήση ενός πεδίου είμαι σίγουρος ότι στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα μας βοηθήσει, όπως κάτι τέτοιο βοήθησε άλλες αναρριχητικές κοινότητες: αν για πχ είχαν αφήσει χύμα το Yosemite να κάνει ο καθένας ότι θέλει, από τη δεκαετία του '70, η κυβέρνηση σίγουρα θα είχε πια απαγορεύσει την αναρρίχηση εκεί, ανάλογα και για το Peak District στη Βρετανία, τον Έλβα στη Σαξωνία, τα βράχια της Αυστραλίας και γενικά σε πολλά αναρριχητικά πεδία που βρίσκονται σε ευαίσθητο περιβάλλον. Προσέξτε δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Κάποιοι ήδη έχουν παρατηρήσει ότι αρχίζουν να εκλίπουν οι ασπροπάρηδες από τα Μετέωρα ή ότι οι αναρριχητές στην Πεντέλη σκαρφαλώνουν πάνω σε ένα μοναδικό αρχαίο λατομείο (στο οποίο κάποιοι δυστηχώς εξακολουθούν να ανοίγουν νέες διαδρομές και να τις καρφώνουν...). Αυτά κάποια στιγμή θα τα βρούμε μπροστά μας.
ΒΟΥ