Την διαδρομή προσεγγίσαμε από το Σκαμνέλι όπου με ψηλό αμάξι (όχι 4χ4) φτάσαμε εύκολα στο σημείο (39.938901,20.856018) όπου υπάρχει κόκκινο σημάδι σε βράχο και από όπου ξεκινά το μονοπάτι για την βάση της Γκούρας (μια με μιάμιση ώρα) την οποία και βλέπουμε μετά από λίγα μέτρα στο μονοπάτι και κινούμαστε προς τα εκεί.
Η διαδρομή ξεκινά από το χαρακτηριστικό μικρό Πύργο της φωτογραφίας και όπως σωστά λέει η περιγραφή κινείται ανάμεσα σε απαιτητικό δίεδρο και εύκολο λούκι. Εμείς από λανθασμένη εκτίμηση ξεκινήσαμε αρκετά κοντά στο απαιτητικό δίεδρο που βρίσκεται αριστερά σε δύσκολη πλάκα και αφήσαμε ένα καρφί υποχώρησης, το οποίο και δεν πρέπει να πάρετε υπόψιν διότι η διαδρομή ξεκινά αρκετά δεξιότερα και πιο κοντά στο εύκολο λούκι όπως φαίνεται και στις φωτό.
Η πρώτη σχοινιά (V 50m.) βαθμολογικά δεν έχει κάτι απαιτητικό αλλά η ποιότητα του βράχου ειδικά από το μικρό σεμινε και έπειτα πέφτει αρκετά με αρκετά μεγάλα κομμάτια Jenga στην πορεία με αποτέλεσμα να ξεφεύγουμε λίγο από το σκίτσο ψάχνοντας τις πιο μασίφ επιλογές. Το μεγάλο μυτίκι που κάνουμε ρελέ είναι αρκετά ξεκάθαρο και βρίσκεται πάνω σε μια εντυπωσιακή κόψη με σχετικά άνετο χορταριασμένο πατάρι από την έξω μεριά.
Η δεύτερη σχοινιά (V- 40m.) ξεκινά πάνω στην εντυπωσιακή και εκτεθειμένη κόψη και κινείται πάνω σε αυτήν σε εύκολο βαθμολογικά πεδίο αλλά με πολύ φτωχή ή ανύπαρκτη ασφάλιση μέχρι ένα μεγάλο αμφίβολο μπλόκι που λειτουργεί σαν μυτίκι (και τελικά το πρώτο και μοναδικό καρφί της σχοινιας) και σε σαθρό βράχο σε αρκετά σημεία. Το καρφί βρίσκεται στο τέλος της πρώτης πλάκας και είναι σε αρκετά καλή κατάσταση ενώ το δεύτερο καρφί που έχει το σκίτσο στην δεύτερη πλάκα δεν υπάρχει. Η δεύτερη πλάκα ασφαλίζεται με friends και στο τέλος της στην χαρακτηριστική σπηλιά υπάρχει η πλακέτα και κάνουμε ένα σχετικά άβολο ρελέ.
Η τρίτη σχοινιά (V+ 30m.) ξεκινά με μια μικρή τραβέρσα δεξιά από την σπηλιά σε πολύ εκτεθειμένο και εντυπωσιακό σημείο μέχρι να βρούμε το καρφί πάνω από το οποίο ξεκινά το πρώτο δίεδρο του σκίτσου (V+).
Εμείς επειδή το δίεδρο του σκίτσου μας φάνηκε σαθρό επιλέξαμε το αμέσως επόμενο για το οποίο χρειάζεται να τραβερσάρουμε 2-3 ακόμη μέτρα αφού βρούμε το καρφί (στην ίδια ευθεία που είχαμε ξεκινήσει από το ρελέ) όπου φτάνουμε σε μια μικρή τρύπα. Ακριβώς πάνω από αυτήν την τρύπα με μια μικρή άρνηση ξεκινά το δίεδρο που επιλέξαμε εμείς που ίσως είναι λίγο πιο δύσκολο (VI/+) και στην αρχή φτωχό σε ασφάλιση (1 κακό μικρό καρύδι στην αρχή και 1 καλό μεγαλύτερο λίγο πιο πάνω) αλλά ο βράχος είναι μασίφ με πολύ ωραίο εκτεθειμένο σκαρφάλωμα σε σχετικά καλά πιασίματα που καθώς ανεβαίνουμε γίνεται πιο εύκολο και οι επιλογές ασφάλισης περισσότερες.
Μόλις τελείωσε το δίεδρο που διαλέξαμε θα έπρεπε να κινηθούμε δεξιά για να συνεχίσουμε στην τέταρτη σχοινιά, αλλά επειδή μας πλάκωσε η ομίχλη και η ορατότητα στα δεξιά έγινε μηδαμινή, βρήκαμε τον πιο εύκολο δρόμο από αριστερά μέσα από ένα ακόμη δίεδρο (V/+) που ασφαλίζεται καλά με friends (#0.5 και #0.75) για να καταλήξουμε σε μια χαρακτηριστική σχισμή γροθιάς, η οποία ασφαλίζεται επίσης με friends (#3 και #4) που μας οδηγεί αριστερά σε πεδίο με κόψεις από σπασμένα (IV/IV-) μέχρι να βγούμε σε χορταριασμένο πεδίο, όπου κάνουμε ρελέ σε μυτίκια στα 55 μέτρα περίπου. Από εκεί συνεχίζουμε περπατώντας σε μια πολύ όμορφη εκτεθειμένη κόψη για 200 μέτρα μέχρι την κορυφή και επιστρέφουμε από το μονοπάτι της επιστροφής.
Κάπως έτσι και λόγω συνθηκών καταλήξαμε να κάνουμε μια παραλλαγή της διαδρομής με μια μεγάλη τρίτη σχοινιά που αποφεύγοντας τελείως την τέταρτη σχοινιά καταλήγει στην κορυφή από έναν διαφορετικό δρόμο με εκτεθειμένο απαιτητικό συνεχόμενο σκαρφάλωμα στην αρχή που γίνεται πιο ήπιο μετά τη μέση της σχοινιάς, αλλά απολαυστικό καθ' όλη την διάρκεια.
Η διαδρομή που κάναμε εμείς με την παραλλαγή της τρίτης σχοινιάς.
Ο Χρήστος στην πολύ εντυπωσιακή κόψη της δεύτερης σχοινιάς, πάνω διακρίνεται η σπηλιά του R2 και ακριβώς από έξω από αυτή το καρφί που σημάνει την αρχή του διεδρου της "Παλμική έξοδος" (με κόκκινο βέλος) και πιο δυπλα η αρχή του πιο δύσκολου διεδρου της παραλλαγής (με πράσινο βέλος).