Κόψη του Κόρακα

Η «Κόψη του Κόρακα» (IV, 2000μ) πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά με καλοκαιρινές συνθήκες το 1996 από τους Μ. Ζέρβα - Γ. Καλογερόπουλο - Γ. Ποταμιάνου.

Η διαδρομή σκαρφαλώθηκε για πρώτη φορά με χειμερινές συνθήκες (M2, 2000μ) τον Ιανουάριο 1997 από τους Μ. Ζέρβα - Γ. Κούκη.

Κατά την πρώτη καλοκαιρινή ανάβαση, εξοπλίστηκαν δυο ρελέ, ένα στο Δόντι του Κόρακα και ένα στην προκορφή του Κόρακα.

Πρόκειται για μία από τις πιο όμορφες διαδρομές σε κορυφογραμμή στην Ελλάδα, βαθμολογικά εύκολη, με αλπική αίσθηση, υπέροχη θέα και ντελικάτες κινήσεις. Αν προσθέσουμε σε αυτά την εύκολη πρόσβαση και επιστροφή, που ακολουθούν γνωστά πεζοπορικά μονοπάτια, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι τυχαίες οι πολλές επαναλήψεις που έχει η διαδρομή.

Η γραμμή ξεκινάει από την κορυφή των Σκόρδων Μουσουνίτσας, εκεί δηλαδή που καταλήγουν χειμερινές διαδρομές όπως το λούκι «Κορρέ - Χατζηρβασάνη», το λούκι «Κορρέ - Σωτηράκη», και άλλες γειτονικές. Αυτό δίνει την δυνατότητα να σκαρφαλώσουμε με χειμερινές συνθήκες πρώτα κάποιο από τα λούκια αυτά και μετά, χωρίς να κατέβουμε από την κορυφή των Σκόρδων, να συνεχίσουμε στην κορυφογραμμή ακολουθώντας την «Κόψη του Κόρακα». Η «Κόψη του Κόρακα» αποτελεί μέρος της λεγόμενης «Integrale» που συμπεριλαμβάνει την ίδια και την «Δυτική τραβέρσα». Ένας στόχος μάλιστα πολλών αναρριχητών αποτελεί και η λεγόμενη «Super Integrale» που θα συμπεριλαμβάνει σε μια συνεχόμενη χειμερινή αναρρίχηση μια από τις διαδρομές των Σκόρδων Μουσουνίτσας, την «Κόψη του Κόρακα» και ολόκληρη την «Δυτική τραβέρσα».

Τα υλικά που θα χρειαστούμε για την επανάληψη της διαδρομής εξαρτώνται από τις συνθήκες, αν είναι δηλαδή χειμερινές ή καλοκαιρινές αλλά και από τις ικανότητες της σχοινοσυντροφιάς.

Απαραίτητα όμως θεωρούνται μια σειρά καρύδια, σφυρί, μερικά καρφιά, ιμάντες και ένα σχοινί για ασφάλιση. Ένα δεύτερο σχοινί θα χρειαστεί σε περίπτωση διαφυγής με ραπέλ. Το καλοκαίρι δεν χρειάζονται αναρριχητικά παπούτσια, μόνο καλά παπούτσια πρόσβασης, ενώ το χειμώνα χρειάζονται ελαφριά παπούτσια που δέχονται κραμπόν και φυσικά κραμπόν και πιολέ. Σε περίπτωση κακής ορατότητας, η απώλεια προσανατολισμού είναι σχεδόν σίγουρη, οπότε η χρήση χάρτη και πυξίδας (ή GPS) κρίνεται απαραίτητη.

Τα υλικά που χρειάζονται για την διαδρομή, εξαρτώνται κυρίως. Με ένα μόνο σχοινί των 8mm μπορούμε να ασφαλιστούμε στα δύσκολα σημεία, αλλά για τα ραπέλ θα χρειαστούν δυο σχοινιά. Στα υπόλοιπα υλικά, συμπεριλαμβάνονται το μποντριέ, το κράνος, μια σειρά καρύδια, μερικά μικρά friends, αρκετοί ιμάντες και καραμπίνερς. Σφυρί και καρφιά είναι προαιρετικά και χρήσιμα μόνο σε περίπτωση επείγουσας εγκατάλειψης.

Ενδεικτική διάρκεια καλοκαιρινής διάσχισης της κόψης είναι 4ω με 5ω, αλλά το χειμώνα η διάρκεια είναι απρόβλεπτη και σίγουρα μεγαλύτερη κυρίως λόγω βάρους εξοπλισμού, αλλά και λόγω πιθανής αστάθειας του χιονιού.

Αν δεν έχει προηγηθεί ανάβαση στα Σκόρδα Μουσουνίτσας από κάποια διαδρομή, η πρόσβαση για την αρχή της κόψης γίνεται από το μονοπάτι που οδηγεί από τον Προφήτη Ηλία στα καταφύγια, στρίβοντας όμως στο Κόκκινο Λιθάρι (στο εικονοστάσι δίπλα στο χωματόδρομο) αριστερά για τις Κοπρισιές, δηλαδή για τα υψίπεδα που βρίσκονται ανάμεσα στα Σκόρδα Μουσουνίτσας και στην κορυφή Γκιώνη Το Πλάι. Στις Κοπρισιές, ανεβαίνουμε στο δεύτερο υψίπεδο και από εκεί κατευθυνόμαστε αριστερά και πάνω προς την πλαγιά των Σκόρδων, όπου θα ανέβουμε μέχρι την κορυφή, από όπου θα ξεκινήσουμε την τραβέρσα προς τον Κόρακα. Το χειμώνα, στην πρόσβαση αυτή μπορεί να συναντήσουμε χιόνι ή πάγο με κλίση μέχρι και 45°.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδρομής, από τον Κόρακα κατεβαίνουμε στο οροπέδιο του Μέγα Κάμπου και από εκεί είτε επιστρέφουμε στις Κοπρισιές (με κατεύθυνση βορειοανατολική) έχοντας την κόψη στα δεξιά μας, είτε κατεβαίνουμε στα καταφύγια (προς τα δυτικά), είτε επιστρέφουμε απ’ ευθείας στον Αθανάσιο Διάκο από το Ασανσέρ (5Χμ, με κατεύθυνση βορειοανατολική) έχοντας την κόψη στα αριστερά μας.