Archimedes

Η διαδρομή «Archimedes» ή «Αρχιμήδης» (V, 185μ) ανοίχτηκε στις 19/8/1977 από τους D. Hasse - H. L. Stutte - H. Magdefrau.

Πρόκειται για μια από τις δημοφιλέστερες σχισμές στα Μετέωρα, με εκατοντάδες επαναλήψεις κάθε χρόνο, που έχει πλέον καθιερωθεί ως «κλασική».

Η γραμμή κινείται κυρίως στο εσωτερικό της τεράστιας, ανοιχτής σχισμής, που κόβει τον πύργο στα δυο και προσφέρει μια θεαματική έξοδο στην κορυφή.

Λόγω της σχετικής της ευκολίας, προσφέρεται για εξοικείωση με τις καμινάδες των Μετεώρων, αρκεί φυσικά να λαμβάνουμε υπόψη ότι δεν παύει να είναι μια διαδρομή με μακρινές σταθερές ασφάλειες που απαιτούν ψυχραιμία αλλά και γνώσεις τοποθέτησης φυσικών ασφαλειών σε εκτεθειμένα σημεία. Επίσης, λόγω του βάθους της σχισμής που κάνει σκιά, είναι σχετικά δροσερή, άρα και κατάλληλη για σκαρφάλωμα ακόμα και ένα ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι.

Ο γερμανός αναρριχητής Detlef Augustin (ή Gustl για τους φίλους του), συνέδεσε όσο κανείς άλλος το όνομά του με τη διαδρομή, αφού την σκαρφάλωσε δεκάδες φορές, ενώ επίσης έκανε την πρώτη solo ανάβαση χωρίς χρήση ασφαλιστικών μέσων. Και όλα αυτά, ενώ ήταν ήδη συνταξιούχος μεσήλικας!

Για την 1η σχοινιά (III, 40μ) ανεβαίνουμε σε εύκολη πλάκα με μεγάλες κροκάλες, χωρίς όμως δυνατότητα χρήσης ασφάλειας, μόνιμης ή αφαιρούμενης. Το ρελέ γίνεται σε κρίκο.

Για την 2η σχοινιά (III, 45μ) συνεχίζουμε σε ανοιχτό λούκι στην αρχή, το οποίο σταδιακά στενεύει ώστε να μπορούμε να το σκαρφαλώσουμε διεδρικά. Η σχοινιά δεν διαθέτει μόνιμες ασφάλειες, αλλά ασφαλίζεται με μεγάλα καρυδάκια και friends. Το ρελέ γίνεται σε κρίκο.

Για την 3η σχοινιά (V, 25μ) ακολουθούμε εύκολο πεδίο με κατεύθυνση τη στενή καμινάδα, στην οποία μπορούμε να μπούμε είτε διεδρικά (κοιτώντας προς τα έξω), είτε με πλάτη στον ένα τοίχο και πόδια απέναντι. Η σχοινιά διαθέτει 2 μόνιμες ασφάλειες στον αριστερό τοίχο (αν κοιτάμε προς τα έξω), ενώ επίσης μπορεί να δεχτεί μεγάλα friends (Camalot #5), τα οποία δεν θεωρούνται από όλους τους αναρριχητές απαραίτητα, επειδή η σχοινιά είναι μικρή, χαμηλής βαθμολογίας και σχετικά ασφαλισμένη. Όμως, χωρίς χρήση φυσικών ασφαλειών, απαιτεί ψυχραιμία και εξοικείωση με τις σχισμές. Το ρελέ γίνεται κρεμαστό σε 2 κρίκους, έναν παλιό κι έναν καινούργιο και πρέπει να μην εμπιστευτούμε ιδιαίτερα τον παλιό.

Για την 4η σχοινιά (V, 30μ) κινούμαστε στο εσωτερικό της σχισμής, περνώντας αρχικά από μεγάλες σφηνωμένες πέτρες, έχοντας το κενό κάτω από τα πόδια μας και συνεχίζοντας μέσα στην καμινάδα μέχρι να γίνει σχισμή ώμου. Η σχοινιά διαθέτει 1 μόνιμη ασφάλεια. Το ρελέ γίνεται σε 3 κρίκους. Αυτή είναι η πιο εντυπωσιακή σχοινιά της διαδρομής, λόγω της όμορφης καμινάδας, της αίσθησης του κενού και της θέας που προσφέρει το μεγάλο ύψος στο οποίο βρισκόμαστε.

Για την 5η σχοινιά (III, 45μ) συνεχίζουμε σε εύκολο πεδίο, κινούμενοι πάνω από το άνοιγμα της σχισμής, χωρίς δυνατότητα χρήσης ασφάλειας, μόνιμης ή αφαιρούμενης. Το ρελέ γίνεται σε κρίκο.

Μετά την ολοκλήρωση της διαδρομής, η επιστροφή γίνεται χρησιμοποιώντας τα ραπέλ στην ανατολική πλευρά του πύργου. Υπάρχουν όμως και άλλα εναλλακτικά ραπέλ, ένα από τα οποία κατεβαίνει τον εντυπωσιακό δυτικό τοίχο, δεξιά από την σχισμή (όπως κοιτάμε από το έδαφος), αλλά δεν προτείνεται να το προσπαθήσετε αν δεν ακολουθείτε κάποιον που το έχει ξανακάνει ή αν δεν έχετε πάρει λεπτομερείς πληροφορίες και παράλληλα να είστε αρκετά έμπειροι αναρριχητές.

Σημείωση: Το σκίτσο της διαδρομής αποτελεί μια δισδιάστατη απεικόνιση της γραμμής, όπως αυτή φαίνεται όταν κοιτάμε τον βράχο από τα βορειοδυτικά, δηλαδή όταν κοιτάμε το άνοιγμα της σχισμής. Αυτή η απεικόνιση, που συνηθίζεται σε όλα τα σκίτσα διαδρομών, δεν μπορεί να αποδώσει την τρισδιάστατη κίνησή μας μέσα στη σχισμή, όπου στο πρώτο μισό κινούμαστε προς το εσωτερικό της, μετά προς τα έξω και τελικά πάνω από αυτήν. Ίσως θα ήταν καλύτερο ένα σκίτσο που να απεικονίζει την διαδρομή όπως αυτή θα φαινόταν από τα δυτικά ή τα βόρεια, πράγμα αφύσικο αφού θα έπρεπε να μπορούμε να δούμε μέσα από το βράχο, επομένως κάτι τέτοιο θα μπέρδευε όποιον ήθελε να την σκαρφαλώσει.