Βαρδούσια - Γιδοβούνι

Το Γιδοβούνι (2080μ) είναι μια βραχώδης κορυφή των Δυτικών Βαρδουσίων η οποία αποτελεί την βόρεια απόληξη του δυτικού συγκροτήματος που αποτελείται από τις κορυφές Σκούφια - Σούφλες - Πλάκα - Πυραμίδα - Πάνω Ψηλό - Κάτω Ψηλό και πλαισιώνει τα Μουσουνιτσιώτικα Λιβάδια, βορειοδυτικά του Πιτιμάλικου.

Κάτω από το αμφιθέατρο Πυραμίδας - Γιδοβουνίου βρίσκεται η θέση Σκασμένη Στρούγκα από όπου ξεκινάει το μονοπάτι (III, 200μ) για την κορυφή. Μια εναλλακτική ανάβαση στο Γιδοβούνι μπορεί να γίνει και από την Κουφόλακα στα δυτικά, με ανάβαση αρχικά στο διάσελο Πυραμίδας - Γιδοβουνίου και από εκεί στην κορυφή.

Το Γιδοβούνι προσφέρει έναν μικρό αριθμό ενδιαφερουσών διαδρομών βράχου και χειμερινού πεδίου, καθώς και λίγες δυνατότητες scrambling, είτε μεμονωμένα, είτε ως μέρος μιας ευρύτερης διαδρομής όπως είναι η «Δυτική τραβέρσα». Στο σύνολο τους υπάρχουν 12 καταγεγραμμένες διαδρομές δυσκολίας III έως VI+ και αναπτύγματος 150μ έως 350μ σε τρεις όψεις, με την δημοφιλέστερη να είναι η ανατολική -νοτιοανατολική ορθοπλαγιά.

Πρόσβαση

Για καλοκαιρινό σκαρφάλωμα στο Γιδοβούνι η πρόσβαση γίνεται από το χωριό Αθανάσιος Διάκος στα ανατολικά ή από το χωριό Αρτοτίνα στα δυτικά. Η προσέγγιση είναι δυνατή μέσω του μονοπατιού Ε4 ή μέσω του χωματόδρομου. Για χειμερινό σκαρφάλωμα, η μοναδική επιλογή είναι το χωριό Αθανάσιος Διάκος.

Για τις διαδρομές της νότιας κόψης και της ανατολικής ορθοπλαγιάς, ανηφορίζουμε από την Σκασμένη Στρούγκα στο διάσελο Πυραμίδας - Γιδοβουνίου. Ενώ για την δυτική και την βορειοδυτική όψη, προσεγγίζουμε από τον χωματόδρομο ή το μονοπάτι από τη θέση Κουφόλακα.

Η κατάβαση από την κορυφή μέσω του νοτιοανατολικού λουκιού η οποία καταλήγει στην Σκασμένη Στρούγκα επιτυγχάνεται χωρίς ασφάλιση σε ξηρό πεδίο ενώ για τον χειμώνα υπάρχουν κρίκοι ραπέλ.

Αναρριχητική δράση

Η πρώτη ανάβαση στο Γιδοβούνι είναι ασαφής και δεν υπάρχει κάποια αναφορά από τους Κ. Νάτση - Γ. Πετρόχειλο κατά την επίσκεψη τους το 1936, οπότε πρώτη καταγεγραμμένη διαδρομή αποτέλεσε η χειμερινή ανάβαση των Γ. Μιχαηλίδη - Δ. Λιάγκου το 1955, οι οποίοι επέστρεψαν στο Γιδοβούνι κατά διαστήματα τα επόμενα 23 χρόνια ανοίγοντας τρεις νέες διαδρομές δυσκολίας έως TD+.

Η δεκαετία του 1970 αποτέλεσε την κύρια περίοδο ορειβατικής ανάπτυξης της κορυφής, με την διαδρομή «Μποτίνη - Σπανούδη - Ελευθεριάδη» (VI+, 240μ) να ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας, ενώ ακολούθησαν έξι ακόμη νέες διαδρομές, κυρίως βράχου, με το μέγιστο ανάπτυγμα να επιτυγχάνεται από τους με την «Λιάγκου - Τερζή» (TD, 350μ) το 1973.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για διανοίξεις μεταγενέστερες του 1980.